Daryaye Danesh / دريای دانش

بخشی از مصاحبه با ایوا لا رو، هنرپیشهء بهائی

2011-01-04T22:43:00.000+03:30

توضیح سردبیر: خانم ایوا لارو بازیگر سریال تلویزیونی میامی سی. اس.آی است. این سریال شبهای دوشنبه از یکی از تلویزیون های سراسری پخش می شود و هم اکنون پرطرفدارترین برنامه تلویزیون آمریکا است.

بخشی از مصاحبه با ایوا لا رو، هنرپیشهء بهائی

مصاحبه‌گر: شما عضو جامعهء بهائی هستید؛ آیا بهائی دین شما است؟

ایوا: بله. ما معتقدیم که پیامبرانِ مورد اعتقاد هر کسی اساساً برای تعلیم یک کلام الهی ظاهر شده‌اند. ما به وحدانیت خداوند، یگانگی نوع بشر، و وحدت جهانی معتقدیم و بر این باوریم که پیامبران الهی بر حقّ هستند و این مردم هستند که دین را به صورتی جزمی در آورده‌اند و دیانت به کلّی معنای متفاوتی یافته است. همه با هم در حال جنگند، امّا پیام الهی یک پیام واحد حقیقت است. ما اساساً معتقدیم که علّت وجود پیامبران درنقاط مختلف جهان این است که در زمانهای قدیم وسایل ارتباطی مانند تلفن و روزنامه وجود نداشته است. تنها راه انتشار کلام از طریق تماس بشری بوده، بنابراین خداوند انبیاء متفاوتی را در نقاط مختلف جهان مبعوث کرده تا همه بتوانند کلام الهی را بشنوند و این کلام همان حقیقت روحانی واحد است.

مصاحبه‌گر: شما در خانوادهء بهائی متولّد شدید، یا دیانتی است که خودتان تحقیق کرده به آن رسیده‌اید؟

ایوا لا رو: وقتی نوجوان بودم، مادرم به این دیانت ایمان آورد. اگر خانوادهء شما بهائی باشند، مسلّماً شما در خانوادهء بهائی متولّد و بزرگ می شوید، امّا تا قبل از پانزده سالگی نمی‌توانید بهائی شوید. آنها میل ندارند شما صرفاً به این دلیل که بهائی متولّد شده‌اید بهائی باشید. آنها می‌خواهند که شما در کمال اطمینان و شخصاً در این مورد تصمیم بگیرید. در واقع وقتی نوجوانید شما را تشویق می‌کنند که در مورد تمام ادیان و فلسفه ها تحقیق و مطالعه کنید و خودتان انتخاب کنید، نه آن که کورکورانه پیرو این دین یا هر دین دیگری باشید.

مصاحبه‌گر: با اشخاص بسیاری مصاحبه کرده‌ام و در مورد ادیان هم با آنها صحبت کرده‌ام، اعم از آن که دین بخشی از وجههء اجتماعی آنها بوده یا به این علّت که در حین مصاحبه این موضوع پیش آمده باشد؛ و این مفهوم بیش از هر چیزی که تا به حال در مورد دین شنیده‌ام منطقی به نظر می‌رسد (باخنده). آن را به کار گرفتن مخ می‌نامند.

ایوا لا رو: (با خنده) این گزینشی فرهیخته است. اصلاً منطقی نیست که چون در خانواده‌ای منتسب به یک دین متولّد شده‌اید، دیگران دیانت تو را انتخاب کنند.

داستانی در باره اهمیت خدمت

2011-01-04T22:38:00.000+03:30

درباره گریس روبارتز اوبرتر عزیز که سالهای زیادی هر لحظه از عمرش را وقف خدمت به امر جلیل عزیز نمود..داستانهای زیادی نقل شده است. این تجربه که به قول خودش اولین قدم کوچک بود باعث شد قدم در سبیل حق گذارد. یکی از اولین نفوس مخلص، یعنی لوا گتسینگر ، امر مبارک را به گریس ابلاغ کرد و گریس بلافاصله پی به عظمت مقام حضرت بهاالله برد و ایمان آورد. طولی نکشید که لوا نزد گریس آمد و به او خبر داد که به زودی حضرت عبدالبها به نیویورک وارد خواهد شد و از او ،یعنی لوا، خواسته اند که به شیکاگو برود و جایی را تدارک ببیند که وقتی هیکل مبارک وارد می شوند بتوانند در آنجا اقامت نمایند. لوا از گریس پرسید که آیا مایل است او را در سفر به شیکاگو همراهی کند و در این تدارکات به او کمک نماید. البته که گریس مایل بود . پس با هم از لوس آنجلس به شیکاگو رفتند، آپارتمان مناسبی یافتند آن را آماده کردند ونهایتا حضرت عبدالبها وارد شده در آن اقامت گزیدند. وقتی که مدت اقامت هیکل مبارک در شیکاگو نزدیک به پایان بود ، ناگهان یک روز صبح گریس متوجه شد که ترک این شکوه و جلال خیره کننده ای که در مدت زمان کمک به لوا در نگهداری بیت حضرت عبدالبها در آن میزیست و مراجعت به آن زندگی کسل کننده و بی روح گذشته به چه معنی است. پس نزد حضرت عبدالبها رفت و از ایشان استدعا کرد که وقتی به نیویورک مراجعت می فرمایند، اجازه دهند از همان افتخاری که در شیکاگو برخوردار بوده ، یعنی نگهداری بیت مبارک در آن شهر نیز برخوردار شود.حضرت عبدالبها با دقت به او نگاه کردند فرمودند گریس(نامی که حضرت عبدالبها در کمال محبت در مورد او به کار می بردند) آیا مطمئنی که می خواهی به من خدمت کنی؟ گریس با شور و شوق گفت اوه، بله. بیش از هر چیز دیگری در دنیا. حضرت عبدالبها جوابی ندادند و دور شدند.

صبح روز بعد این صحنه تکرار شد. صبح روز سوم، گریس، سراسیمه و هراسان از این که این روز آخر قبل از عزیمت هیکل مبارک به غرب بود، برای مرتبه سوم نزد ایشان رفت. این دفعه هیکل مبارک خیلی خشک و جدی برخورد کردند. سوال تکرار شد. آیا خیلی مطمئنی که میخواهی به من کمک کنی؟ گریس از خشکی و جدی بودند هیکل مبارک حیران ماند. اما تزلزلی به خود راه نداد.بله من خیلی مطمئن هستم. در این حالت هیکل مبارک سرشان را به نشانه تایید تکان دادند و فرمودند، بسیار خوب ، برو و کارهایت را سر و سامان ده در نیویورک همدیگر راخواهیم دید. گریس سرمست و شاد رفت و امورش را سرو سامان داد. یعنی کلبه ای را که در گرین ایکر برای تابستان ها در اختیار داشت به دیگری واگذار کرد و بعضی امور دیگر را انجام داد و بعد به سرعت برق و باد به نیویورک رفت.لوا قبلا به آنجا رسیده بود و باهمدیگر تدارک مراجعت حضرت عبدالبها را دیدند. روز موعود فرا رسید. بسیاری از بهاییان برای ملاقات هیکل مبارک رفته بودند،اما لوا و گریس درخانه مانده بودند تا از ایشان استقبال کنند. در باز شد ، طلعت میثاق وارد شدند . با لوا به گرمی برخورد کردند،اما گریس را همچون بیگانه ای نگریستند و رو برگرداند گریس سخت به وحشت افتاد و تکان خورد. آیا هیکل مبارک او را نشناخته بود؟آیا او را فراموش کرده بود؟آیا او اجازه ای را عنایت کرده بود که به نیویورک بیاید بد فهمیده بود؟ یا موجب نارضایتی هیکل مبارک شد و این مجازات او بود؟ هر چه که بود همچنان ادامه یافت ..در طی تمام روزهایی که از آن پس گذشت حضرت عبدالبها نه با کلام نشان دادند که او را میشناسند و با نگاه اظهار آشنایی می کردند، فقط او را به کار وا می داشتند. هر زمان که در طول روز به استراحت می پرداخت از طریق لوا پیغامی می رسید که او را به کاری سخت تر و وظیفه ای دیگر مامور می فرمودند . او در آن خانه ساعت ها کار می کرد تا دیر وقت نیمه شب مشغول تمیز کردن ، غذا پختن و سابیدن بود و بعد ساعت پنج صبح روز بعد بر می خواست تا دوباره همان کارها را شروع کند. او طوری که هرگز در عمرش کار نکرده بود زحمت می کشید و حضرت عبدالبها به کلی او را ندیده می گرفت. اگر اتفاقا با هم رو برو می شدند هیکل مبارک ردای خود را کنار می کشیدند تا او رد شودند و نگاه ایشان طوری بود که گویی اصلا او وجود نداشت.بالاخره روزی فرا رسید که قرار بود فیلمهایی از حضرت عبدالبها در بروکلین در خانه هاوارد مکناث تهیه شود گریس با خستگی و با بی حوصلگی با خود اندیشید حداقل در این یک مورد حضور خواهم داشت چون همه افراد دراین خانه باید بروند.اما یک ساعت قبل از حرکت اتومبیل هایی که قرار بود افراد را ببرند، لوا نزد گریس آمد که بگوید حضرت عبدالبها فکر می کنند که کسی باید در خانه بماند تا از دو بانویی که قرار بودآن روز صبح بیایند استقبال کند و گریس تنها کسی است که باید در خانه بماند. وقتی که اتومبیل ها رفتند ، گریس در پاگرد پله های قهوه ای رنگ ایستاد و آنها را که دور می شدند نگاه می کرد. بعد برگشت و به خانه خالی وارد شد . لحظه ای ایستاد با احساس تنهایی، غصه ، درماندگی و رها شدگی جنگید و بعد به رُزهای سفیدی اندیشید که همان روز تحویل داده شده بود زیرا هر روز برای اتاق هیکل مبارک فرستاده می شد. یکی از نقاط درخشان در این روزهای غم بار برای گریس این بود که او تنها کسی بود که این رزها را هر روز صبح در جای خود قرار می داد.پس در حالی که جعبه دراز گلها را زیر بغل زده بود ا ز پله ها بالا رفت تا به اتاق حضرت عبدالبها که در بالاترین نقطه خانه بود وارد شود. این جا جایی بود که حضرت عبدالبها مایل بودند اقامت کنند. به سومین پاگرد رسید و متوجه شد که نه تنها بسته است، بلکه قفل شده. در حالیکه همیشه این در کاملا باز بود. این دیگر قوز بالا قوز بود. آخرین قطره بود که فرو ریخت و کاسه صبر گریس لبریزشد. با دلی آزرده که سردرگمی روزهای اخیر سخت غم بارش ساخته بود روی زمین نشست و گریست. گلها در اطرافش پراکنده شده بود بالاخره هق هق گریه اش تمام شد، اشکهایش به انتها رسید و خشک شد . گلها را جمع کرد و از پله ها سرازیر شد. خانمهایی که انتظارشان را می کشید هنوز نیامده بودند و هرگز نیامدند. اما وقت از ظهر گذشته و گریس گرسنه اش شده بود پس به آشپزخانه رفت تا چیزی برای خوردن بردارد. در خانه ای که هر روزه ده ها نفر را غذا می دادند هیچ چیزی برای خوردن پیدا نمی شد به جز تخم مرغی و قطعه ی کوچکی نان که در جعبه نان حضرت عبدالبها باقی مانده بود( این قطعه نان مخصوصا توسط یکی از احبای ایرانی برای ایشان پخته می شد این فرد استدعا کرده بود برای پختن غذای حضرت عبدالبها به این سفر بیاید) سپس گریس آن تخم مرغ را آب پز کرد و آن قطعه کوچک نان را در بشقابی نهاد تخم مرغ را در فنجان جای تخم مرغ نهاد و پوسته اش را شکست اما تخم مرغ گندیده ترکید و به صورتش پاشید گریس همه جا را تمیز کرد و به سراغ قطعه نان رفت نان را خورد کرد ، ذره ذره خورد ناگهان متوجه شد که چکار می کند او به نحو خوشایندی ذرات نان حیات را از سفره حضرت عبدالبها می خورد. اندک اندک خورد تا روحی دیگر بر او چیره شد و میل به دعا و مناجات پیدا کرد و در آن حالت فرو رفت. آن شب بعد از مراجعت اهل خانه از بروکلین، لوا نزد گریس آمد و گفت حضرت مولی الوری از من خواسته تا به تو بگویم ایشان می دانند که تو گریه کردی . این اولین دفعه ای بود که به ذهن گریس خطور کرد که تمام این تجربه ی وحشتناک ممکن است به دلیلی بوده باشد ، الگو و سرمشقی برای او بود. اگر چنین بود، او می بایست دلیل آن را بیابد. پس به اتاقش رفت تا به این منظور دعا کند. دعا کند تا فکرش باز شود و خرد و حکمت را بیابد و آن قدر از خود فانی شود تا قوه درک آن را به دست آورد. موقعی که مشغول دعا بود صدای آهسته ای را شنید که از او می پرسید وقتی که سطل های زباله را می سابی آیا همانقدر خوشحالی که گلهای رز را مرتب می کنی؟ ناگهان متوجه شد که روح خدمت واقعی چیست. باید در کمال ایثار و سرور قیام به خدمت کرد حال هر نوعی از خدمت که باشد فرقی ندارد. وقتی این حقیقت را دریافت، و وجودش از آن انباشته شد نورانی گردید، در باز شد و حضرت عبدالبها وارد اتاق شدند بازوها را گشودند سیمای عزیزشان از شدت مسرت می درخشید .. خطاب به گریس فریاد زدند، خوش آمدی. به ملکوت خوش آمدی . بعد او را در آغوش خود فشردند هیکل مبارک دیگر هرگز خود را از او کنار نکشیدند. این داستان را گریس روبارتز در سال 1933 در گرین ایکر برای خانم موریل آیوز با رونیو هال تعریف کرد. گریس اوبر عمه ایادی امرالله جناب جان روبارتز است.

روش پيشنهادى بهائیان به کمیسیون سازمان ملل براى مشورت و تصميم گيرى

2011-01-04T22:30:00.002+03:30

سازمان ملل، ٢٧ بهمن ١٣٨٨ (۱۶ فوریه ٢٠١٠) (سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی)- بر اساس يک بیانیۀ جدید جامعۀ بهائی، «در شرايط كنونى انتقال به یک نظم نوين اجتماعی» روشى تازه در مشاوره و تصميم گيرى ميان ملت هائى با فرهنگ هاى مختلف به اتحاد آنها كمک خواهد كرد.

این بیانیه برای ۴۸ امین 'کمیسیون سازمان ملل برای توسعۀ اجتماعی'، که در ۱۲ فوریه به کار خود پایان داد، تهیه شده است. کمیسیون مزبور مسئول اصلى پیگیری مصوبات 'اجلاس سران جهان برای توسعۀ اجتماعی' است که در سال ۱۹۹۵ در کپنهاگ برگزار شد. در آن اجلاس رهبران جهان شاخصه هاى اصلى «جامعه» ای نوين «برای همگان» را عنوان كردند. يكى از آن شاخصه ها احترام به تنوع انديشه ها و مشارکت همۀ مردم بود.

جامعۀ جهانی بهائی در اين بیانیه تجربۀ روش مشورتى را که در جوامع بهائی در سرتاسر دنیا به کار می رود، به عنوان عنصری کلیدی در ایجاد وحدت بین مردم، ارائه مى كند.

بیانیه مى گويد، روند مشورت موكول به درک این نکته است که همۀ انسان ها در اساس شریف اند؛ «از خرد و وجدان برخوردارند وتوان پژوهش، تفاهم، مهربانى و خدمت در راه مصلحت عمومى را دارند.»

آقای مینگ ه. چونگ (Ming H. Chong) از سنگاپور، يكى از نمایندگان حاضر در كميسيون كه خلاصه ای از این بیانیه را قرائت كرد، پس از اجلاس كميسيون اظهار داشت درک شريف بودن همۀ انسان ها، باعث خواهد شد كه مردم به جاى اين كه ديگران را به چشم محتاج ببينند؛ فكر كنند آنها مى خواهند اختيار پيشرفت خود را داشته باشند.

او گفت: «اگر ما از اين نقطه شروع کنیم، تصوير متفاوتی خواهیم داشت، دیگر از زدن برچسب 'حاشیه ای' و 'فقیر' به دیگران خودداری می كنيم.» او اضافه كرد به عنوان فرزند يک خانوادۀ مهاجر در سنگاپور مى داند که زدن چنین برچسب هایی مى تواند چه حس غلطى در تمامى يک گروه از مردم به وجود آورد.

به نظر آقاى چونگ: «زبان، نحوۀ تفکر ما را شکل می دهد و تصویرهای ذهنی از برداشت ما از جهان را مى سازد. بعضی از این تصاویر هميشه مثبت نیستند؛ از جمله آن تصويرهائى که مهاجران را از چهرۀ انسانی شان جدا می کند.»

طبق پیشنهاد بیانیۀ جامعۀ بهائی، هیکل انسان را می توان به عنوان نمونه اى برای نمايش قابليت اتحاد فرهنگ ها و ملل جهان دانست: «در این اندام، میلیون ها سلول، با تنوع فوق العاده از نظر شکل و کارکرد، همکاری می کنند تا زندگی انسان ممکن شود. هر سلول ناچيزى در اين مجموعه نیز نقشى برای حفظ سلامت بدن به عهده دارد.»

آقای چونگ توضیح داد که از این تصویر می توان براى درک مردم جهان به عنوان یک خانوادۀ انسانی استفاده كرد و فهمید چطور هر فرهنگ نقشی در کارکرد کل مجموعه بازی می کند.

در روش مشورتى که در جوامع بهائی معمول است، به تنوع دیدگاه ها و مشاركت افراد در بحث ارزش والائى داده می شود.

بیانیۀ جامعۀ بهائی مى گويد: «جویا شدن فعالانۀ ديدگاه کسانی که به صورت سنتی از تصمیم گیری بیرون نگاه داشته شده اند، نه تنها به سرمایۀ فکری جمع اضافه مى كند، بلکه اعتماد، فراگيرى و تعهد متقابلى را که برای عمل جمعی لازم است نیز افزايش می دهد.»

یک ویژگی کلیدی مشورت بهائی آن است که نظرات به جای آن که به شخص تعلق داشته باشد، متعلق به گروه است.

بيانيه مى افزايد: «جدا شدن از دیدگاه ها و نظرات شخصی دربارۀ موضوع مورد بحث يک الزام است. به محض این که اندیشه ای به جمع ارائه شد، دیگر به فردی که آن را بیان کرده مربوط نیست، بلکه منبعى براى جمع است كه آن را قبول، اصلاح یا رد کند.»

بيانيه ادامه مى دهد که تنوع نظرات اما کافی نیست و «وسیلۀ گذر از تفاوت ها یا حل تنش های اجتماعی را به جوامع نمی دهد.»

«در مشورت، ارزش تنوع آراء از هدف وحدت جدایی ناپذیر است. مقصود اما یک وحدت آرمانی نیست، بلکه وحدتی است که تفاوت ها را به رسمیت مى شناسد و می کوشد از طریق فرایند مشورتى كه مبتنى بر اصول است بر آنها فائق شود. يعنى وحدت در کثرت.»

برای مطالعۀ نسخۀ کامل این مقاله به زبان انگليسى، همراه عکس، به پيوست زیر مراجعه کنید:
http://news.bahai.org/story/758
برای رفتن به صفحۀ اول سرویس خبری جامعۀ جهانی بهائی به پيوست زیر مراجعه کنید:
http://news.bahai.org

چهره واقعی بهائیّت ( نظرات حجة الاسلام کوثری )

2011-01-04T22:29:00.000+03:30

بسم الله الرّحمن الرّحيم.

السّلام علی محمّد عبد الله و رسوله و علی آله الطاهرين المعصومين کلّهم اجمعین. و به نستعين

اما بعد: در جزوه یک صفحه ای که اخیراً در اینترنت پخش شده ادّعا می شود که «فلسفه وجودی بهائیت منحرف کردن مسلمانان از مسیر اصلی» است و توسط بهائیت «هرچه دین اسلام به آن اعتقاد دارد بی ارزش جلوه داده شده» و طبق اعتقاد بهائیان «با ظهور باب و بهاء شریعت اسلام الغا گرديده و دوره رسالت محمد مصطفی (ص) سپری شده است».

سپس در آن جزوه به چند مورد از تعالیم بهائیان اشاره می شود که همه دالّ بر منسوخ دانستن احکام شریعت انور دین مبین اسلام می باشند. این موارد عبارتند از: ادّعای ميرزا حسين علی بهاء که نماینده مطلق خدا است, نسخ شریعت محمدی, منع دخالت در سیاست و نهی از قیام بر علیه نظام ظلم و جور, وضع تقویم جدید با 19 ماه, تفاوت احکام روزه و نماز و حجّ بهائیان با احکام شرعی دین مبین اسلام (منجمله تغییر قبله و احکام وضوء و منع از نماز دست جمعی), اختلاف احکام زناشوئی بهائیان با شریعت مبین اسلام و لغو احکام نجاست.

از آنجائی که در جزوه نام برده فقط به اختصار سخن رفته و از طرفی ديگر آگاهی مردم ایران و کلّ امّت مسلمین در سر تا سر جهان بر انحراف بهائیان از راه راست و صراط مستقیم لازم و ضروری است, بنا برين در زیر به مواردی دیگر از تعالیم آن فرقه ضالّه اشاره می شود که فی الواقع هر کدام تنها به حقّ خود دلیل کافی شافی بر جدائی آنها از دین شریف اسلام و شریعت مبین محمدی (ص) و تضادّ با روایات معصومان مطهّران (ع) می باشد.

1 – در احکام نماز نه تنها ادای نماز دست جمعی منع گردیده و نماز دیگری به جای نماز اسلام گزارده شده است, بلکه صعود علمای اعلام و پیشنمازان بر منبر نیز حرام گردیده و بنابرین خواندن خطبه ممکن نیست. با این حکم مردم بی سواد از هدایت رهبران رشید و دانا محروم گشته, نهایتاً به گمراهی و ضلالت کشیده می شوند و به «بئس المئوی و بئس المصیر» راجع خواهند شد.

2 – صدور فتوای قتل و تکفیر حرام گشته است. بنابرین اگر کسی ادّعائی بی اساس نماید یا بر علیه نظام اسلامی قیام نماید یا علمای اعلام را مورد طعن و سبّ و لعن قرار دهد و یا در شریعت دین شریف اسلام تصرّفاتی نماید و به بدعت گذاری بپردازد و بدین سبب ایجاد فتنه و فساد نماید, دیگر نمی توان او را به سزای عملش رساند و با صدور فتوی توسّط علمای اعلام و راعیان اغنام به دار البوارش فرستاد. این حکم باعث سستی سلطه روحانیون در حفظ و حمایت امّت مسلمين و تمییز بین حقّ و باطل خواهد گشت.

3 – علاوه بر منع فتوای قتل و تکفیر, بهائیان برگشت از دینشان را مجاز می دانند و مرتدّ را به قتل نمیرسانند. حتّی در بعضی از موارد که شخص مرتدّ به مخالفت و دشمنی شديد پردخته با سستی و بی غیرتانه نسبت به او عمل نموده اند و حدّ اکثر او را «ناقض عهد» ناميده ترک معاشرت با او نموده اند. و حال آنکه چنین رفتاری موجب خلل در افکار عمومی می گردد و اصل و پایه اعتقادات عوامّ کالاغنام را در خطر می اندازد. بنابرین طبق ده ها روایت متواتر از معصومان (ع) و صحابه رسول اکرم (ره) به دلالت «من بّدل دینه فاقتلوه البتّة» جزای مرتدّ قتل است, و همه مذاهب امّت اسلامی در این مورد متّفق الرأی می باشند.

4 – بهائیان مانند بعضی از منافقین و «اصلاح طلبان» می گویند که در شریعت انور اسلام احکامی «خشن» و «وحشی» موجود است و بنابرین با قطع کردن دست دزد و صلیب زدن و بریدن دست و پا و سنگسار کردن و گردن زدن موافق نیستند. به اعتقاد آنها مثلاً اگر دزدی دو بار تنبیه شده ولی باز دزدی نماید کافی است که او را از شهر بیرون کنند و یا علامتی بر روی پیشانی اش بگذارند تا سارق بودنش معلوم گردد. و حال آنکه این مخالف احکام شریعت دین مبین اسلام می باشد که طبق دستورات شارع اقدس بریدن دست هر دزد واجب است و همچنین طبق آيه 33 سوره مبارکه مائده صلیب کشیدن و بریدن دست و پای محاربين با خدا و پيامبر ضروری است تا سبب تنبّه اراذل و اوباش گردد.

5 – بهائیان احکامی مانند شلاق و تعزیر را «شکنجه» و غیر قانونی می نامند و با اشاره به «حقوق بشر» که لفظی بی محتوی و خلاف اسلام است, مانع جلوگیری از فتنه و فساد می شوند تا اشاعه فحشاء نموده امّت عفیف و معصوم مسلمین را از راه راست منحرف کنند.

6 – بهائیان با اعلام صلح و دوستی و معاشرت با همه ملل و مذاهب صرف نظر از دین و ایمان و اعتقاد افراد, حکم قِتال و جهاد را لغو می دانند و تعبیر معنوی از جهاد ارائه می دهند. و حال آنکه ده ها آیه در قرآن کریم نازل شده مانند آيه 191 از سوره بقره «فاقتلوهم حیثما ثقفتموهم» و آيه 39 از سوره الانفال «قاتلوهم حتی لا تکون فتنة و يکون الدين کله لله» و همانطور روایت متواتر از نبی اعظم (ص) «اُمرتُ ان اقاتل الناسَ حتّی یقولوا ان لا اله الاّ الله» دالّ بر آن که دین مبین اسلام باید با قدرت شمشیر و سفک دمّ مشرکان ریختن خون کافران بر سایر مذاهب غالب گردد. البته بسی واضح و مبرهن است که هدف بهائیان از تعبیر معنوی از جهاد و منع از خشونت نسبت به منافقان و قتل عامّ کفّار, کاستن از قدرت امّت اسلام و گرفتن غیرت مسلمین است, لا غير.

7 – حسين علی بهاء می گوید که چیزی نجس نیست و باید با پیروان همه ادیان و مذاهب معاشرت نمود. از این گذشته آن مرد سعی نموده که با تأکید بیش از حدّ بر نظافت و تمیزی و با دستور شستن دست و پا و حمام کردن, توجّه مؤمنین را از اصل مهمّ قرآنی «انّما المشرکون نجس» و از صدها روایت صحیح و متواتر معصومان و رساله های بی شمار علمای اعلام و بزرگان اسلاف در باره نجاست ذاتی کفّارِ سنّی , یهودی و عیسوی و زرتشتی منحرف سازد تا مرز بین پیروان فرقه ناجیه و کفار باغیه برداشته خلل در نظام اسلامی ایجاد کرده نهایتاً منجر به عدم تمییز بین حقّ و باطل و هرج و مرج گردد.

8 – بهاء اجازه داده که پیروان خود با پیروان همه ادیان ازدواج کنند و هر نوع محدودیت در این باره را لغو کرده. ولی در اسلام ازدواج با کفار محدود به موارد خاص است و زن مسلمان هرگز نمی تواند با کافر ازدواج کند. و اين بدين سبب است که مبادا نعوذ بالله دست کافر نجسی دوشيزگان عفيف مسلمين و ناموس پاک مؤمنين را لمس کند.

9 - به همین نحو بچه های بهائی نیز در انتخاب دین و مذهب خود آزادند. در صورتی که طبق روایات متواتر, اسلام دین فطرت است و اگر طفلی از پدر و مادر مسلمان زاده شود اکیداً مسلمان محسوب می شود و اگر در سنّ بلوغ بخواهد تغییر مذهب بدهد و نسبت به این نعمت الهی که مسلمان زاده شده, ناسپاسگزاری به جا آورد, حکم ارتداد وی ثابت می گردد و فرض عين و وظیفه همه مسلمين است که او را به سزای آن عمل شنيعش برسانند.

10 – بهائیان گاهی مدعی می شوند که زن و مرد دارای حقوق مساوی هستند و این با موارد متعدّد شریعت انور دین شریف اسلام در تضادّ است. مسلّماً زنها دارای قدرت بدنی و نیز هوش و عقل کمتری می باشند. در عين حال احساساتی هستند و غریزه جنسیشان به مراتب شدیدتر می باشد و تمایل بیش از حدّ به گناه و فساد دارند. بنابرین طبق آيه شريفه «الرجال قوامون علی النساء» نیاز به قیّم و کفیل دارند و با آزادی بی قید و حدود به فحشا کشیده می شوند. به همین دلیل شارع اقدس حکم حجاب و چادر را نازل فرموده تا جلو گیری از فساد اخلاقی شود و خانم ها عفت و عصمت خود را حفظ نمایند و به ناموس مسلمين محفوظ بماند. ولی بهائیان حکم حجاب را منسوخ می دانند و به خانم ها اجازه شرکت در جلسات عمومی می دهند و حتی با ایشان مشورت هم می کنند !

11 – بهائیان گويا معتقدند که دخترها را باید به مدرسه و دانشگاه فرستاد و حقّ انتخاب همسر نیز با خودشان باشد. حتی به زنها حق رأی و انتخاب در محاقلشان هم می دهند. البته برای هر شخص عاقل و عارفی بسی واضح و مبرهن است که با همين مشارکت زنان در روابط عمومی و اداریِ يک مذهب, تخم فساد و کساد آن کاشته شده است.مسلماً چنین اعتقادی سبب خلل در نظام اجتماعی خواهد شد و زنان را به بی شرمی و بی حیائی تحریک نموده آنها را از اطاعت شوهران و پدران و برادران خود باز میدارد.

12 – در همين منوال است که بهاء سنّ بلوغ دوشيزگان را پانزده سالگی تعیین کرده و مدعی است که قبل از آن نبايد آنها را به نکاح در آورد (و تازه آن هم فقط با اراده خود دختر!) در صورتی که طبق امر شارع مقدّس اسلام و مطابق سنت اسلاف مؤمنين و سيره عقلاء و طبق رفتار «أسوة حسنه» و الگوی کامل مسلمين حضرت محمد مصطفی (ص), سنّ بلوغ دختر نه سالگی می باشد. هدف بهائيان از اين امر بی خردانه و غير انسانی اين است که دختر وقتی به سنّ معينی می رسد اگر زير سلطه شوهر خود قرار نگيرد به عصيان و لجام گسيختگی کشيده می شود و دست از اطاعت پدر خود و خداوند متعال هر دو برداشته مرتکب فسق و فجور خواهد شد. بنابرين ازدواج هرچه زودتر بهترين حفظ و حمايت از برای عصمت و عفّت آنها و ناموس مؤمنين صالحين است.

13– در بهائیت جزای زنا و فحشاء پرداخت مبلغی طلا تعيين شده است و از این گذشته عذاب شخص زانی به خداوند در آخرت محوّل گشته. در صورتی که در کتاب خدا قرآن مجید حدّ زنا به 80 ضربه شلاق در ملاء عامّ تعیین گردیده و در روایات متواتر صحیح طبق رأی متفق همه مذاهب و مکاتب برای زنای محصنه حکم سنگسار وضع شده است.. پس بنابرین جزای زنا باید دنیوی باشد و اگر کسی قرار باشد با پرداخت مبلغی پول بخواهد قریزه جنسی خود ارضاء نماید باید از طریق شرعی یعنی مطعه و صیغه و زواج المِسيَر اقدام نماید تا از این ثواب محروم نگشته مبلغی نیز نصیب راعیان شریعت مبین اسلام شود تا علمای اعلام صرف مساکین و یتیمان و امور مسلمين نمایند و جهت هدایت ملل کافره به دین مبین اسلام مصروف بدارند.

14 – بهاءالله برده داری را ممنوع کرده و حال آنکه در فقه مبارک دین مبین اسلام و در کلام الله مجید بارها و بارها به لزوم و شرایط برده داری برای حفظ نظام و سلطه اسلام تأکید گردیده و صدها حکم شرعی در ارتباط با دیّه و نکاح و معامله و .... تعیین گردیده. پس وظیفه این احکام چه می شود؟ آيا بايد گفت که اين علمای اعلام و خادمين اسلام و خدمت گذاران امت مسلمين و پايه گذاران فرهنگ واقعی ايران نعوذ بالله حرف بی هوده زده اند؟ سبحان الله! ربّ اللهمّ. لا تجمع بيننا و بين هؤلاء الملحدين المشرکين يوم الحشر ابداً.

15 – بهائیان اعمال شنیعه فاسده مفسده را مانند موسیقی و رقص و شعر به زعم خود «هنر برجسته» می نامند و از طریق آن ترویج فسق و فجور می نمایند. دین مبین اسلام این اعمال را منع کرده زیرا نهایتاً منجر به لجام گسیختگی می شود و مانند «نارُ جحیم و ماءٌ حمیم» نوع بشر را از درون خود به عاقبت وخیم و خسران مبین می کشد.

16 – بهائیان پوشیدن لباس ابریشم و مصرف طلا و نقره را بر خلاف شارع اقدس اسلام حلال می دانند.

17 - بهائیان می گویند که باید از حکومت اطاعت کرد و تغییر اجتماعی از طریق تعلیم و تربیت است, نه انقلاب مسلّح و ترور کردن افراد. و مجاز نمی دانند بر علیه حکومت ظالم قیام مسلّحانه کرد. و حال آنکه در دین مبین اسلام قیام بر علیه طاغوت و پادشاهان جور وظیفه هر مسلمان است تا احکام اسلام توسعه يابد و غالب و قاهر گردد. بهايان بی چاره مفلوک گويا دوچار سؤ تفاهمی قرار گرفته اند زيرا اطاعت بی شرط و قید فقط از مقام معظم رهبری و حکومت اسلامی واجب است. و هر نوع مخالفت با آن به هر نحو که باشد به مثابه ضربه به نظم الهی و تضعيف سلطه اسلامی و توهین به اعتقادات مردم می باشد و کسانی را که ایجاد شورش می کنند باید فی الفور اعدام نمود. ولی اين اصل ابداً به دوتلهای ظالم و نظمهای فاسد تعلق نمی گيرد..

18 – بهائیان اعتقاد به وجود امام دوازدهم محمد بن حسن عسکری (عج) که بیش از هزار سال است در غیبت به سر میبرد و با شمشیری برّان ظاهر خواهد شد تا سیلی از خون کافران راه بیاندازد و فرقه ناجیه را بر سایر ملل و مذاهب کافره باغیه ضالهّ پیروز سازد, - نعوذ بالله – خرافات می نامند و مانند سنّی ها می گویند که اصلاً امام یازدهم (ص) پسری نداشته و او را «قائم موهوم» می خوانند.

19 – از همه مهمتر بهاءالله با اعلام این که به زعم خود قدرت از پادشاهان و از روحانیون گرفته و به دست ملت داده خواهد شد, کاملاّ منکر مشروعیت ولایت علمای اعلام بر انام کالاغنام شده و ضربه ای به ارکان نظام الهی که مبنی بر اجتهاد روحانیون و فقها و تقلید عوامّ جهلاء می باشد, وارد ساخته. بنابرین مخالفت هر مسلمان مطیع غیور و مخصوصاً هر روحانی عالم صالح با این فرقه ضالّه مُضله اکیداً واجب می باشد.

والسلام

حجّة الاسلام عبدالکریم کوثری, نجف الاشرف

لوحی از حضرت عبدالبهاء دربارۀ شهداء

2011-01-04T22:22:00.000+03:30

هو الله

ای ثابت بر پيمان تحرير اخير وصول يافت. ... اليوم ندای الهی احاطه به آفاق نموده از هر شطری نغمه و آهنگ بلند است. بايد افکار را حصر در تبليغ امر الله نمود. فرصت کار ديگر نيست. مرقوم نموده بوديد که مجبور بر بعضی سؤالات هستيد. امروز مجبوريتی جز اعلاء کلمة الله نه و اما سؤالات را توجه به ملکوت ابهی نمائيد و تفکر کنيد، جواب الهام می‌گردد. ... اليوم جرائد عالم کل به ذکر اين امر مشغولند. جريده‌ای نيست که ذکری از اين امر ننموده و ننمايد. لهذا بايد ياران الهی همتی نمايند تا امر الله خيمه وحدت عالم انسانی را در قطب امکان برافرازد و جميع ملل دست در آغوش يکديگر نمايند و در نهايت محبت و الفت چون شير و شکر با يکديگر بياميزند. و اما مسئله أ يحسب الانسان ان لن نجمع عظامه بل انا قادرين ان نسوی بنانه، ازين مقصود بعث روحانی است که نفوس ميته در قبور هوی به نفخه صور ملکوت ابهی مبعوث از خمودت کبری و موت ابدی گردند. بعضی نهايت آرزو دارند و بعضی انکار و استکبار کنند. در اين جواب مختصر تمعن فرمائيد معانی مفصل واضح و مشهود گردد. و اما ما نزل من قلم الأبهی قوله عز من تأمل و اما ما سقط من الأوراق

فسوف ينبته الله انه لهو المنبت الحکيم، مقصود آن است که اوراق سدره مبارکه يعنی مؤمنين و مؤمنات اگر به ظاهر در عالم جسمانی سقوط و هبوط يابند ولی به نهايت قوت انبات گردند. مثلاً شهدا را ملاحظه نماهرچند به ظاهر ساقط تراب شدند ولی در جميع عوالم الهی انبات گشتند. لا تحسبن الذين قتلوا فی سبيل الله امواتا بل احيآء عند ربهم يرزقون. اين نيز مختصر است، امعان نظر فرمائيد تا ابواب مفتوح گردد. ابداً فرصت بيش از اين نبود. معذور داريد و عليک البهآء الأبهی

از خاطرات حاج میرزا حیدرعلی اصفهانی

2011-01-04T22:10:00.000+03:30

اوائلی که در اصفهان از امر مبارک حضرت اعلی با فانی صحبت می نمودند و الواح و آیات را زیارت می نمود و قوت براهین و غلبهء دلائل و اکملیت و اعظمیت و اَتَمّیّت حجج را مشاهده می نمود یقین می کرد که امرالله و ظهورالله و اشراق انوار شمس موعود و ابعثه اللهم مقاماً محمود است، و چون تنها می شد شبهات و وساوس شیطانیه و موهومات مسموعه قبلیه غلبه می نمود ... و خدا عالم است که چقدر گریستم و چه شبها که تا صبح آنی نخوابیدم و راحت ننمودم و چه روزها که از شدت فکر خوردن را فراموش می نمودم و به هر وسیله برای خلاصی از این فکر متوسل شدم. مکرر مستقیم و موقن می شدم و بعد مضطرب و متزلزل تا اینکه در خواب دیدم جارچی در بازار قنادی اصفهان ندا می کند ایهاالناس حضرت خاتم النبیین در فلان خانه تشریف دارند و اذن فرمودند هرکس بخواهد مشرف شود برود مشرف شود و یک نظر زیارت آن حضرت اعظم از عبادت ثقلین است. فانی شتافت و وارد بیت شد و آن وضع عمارت ندیده بود و رفت تا رسید به مرتبه فوقانی که فضائی است مسقف و اطرافش حجرات و غرفات است و مظهر ذی الجلال راه می روند و بعضی هم کالمیت بلاحرکت ایستاده اند. فانی مشرف شد و بی اختیار افتاد روی پای مبارک. به ید رحمت فانی را بلند فرمودند و ایستاده فرمودند کسی می تواند بگوید که لله و فی الله و خالصاً لوجه الله رفتم و وارد شدم و زیارت نمودم که همه عالم شمشیر کشیده باشند و بخواهند او را بکشند که چرا داخل شده ای و اگر این قسم نباشد به حقیقت نمی تواند بگوید مقصودی جز خدا نداشتم. فانی بیدار شد و خود را مطمئن و مسرور و شاکر دید و شبهات بکلی زائل شد و اسرار شهادت و صدمات و اذیات مؤمنین را در هر ظهور به واقعیت دانست ... باری چهارده سال زیادتر و کمتر گذشت و ابداً در نظر نبود. در ارض سر هم هفت ماه مشرف بود و روزی یک مرتبه و دو مرتبه و گاهی بیشتر به شرف مثول به صرف فضل فائز می شد تا شبی در قهوه خانه ساعت چهار و پنج خدمت حضرت آقا میرزا محمد قلی روحی لتربته الفدا و جناب آقا محمدباقر قهوه چی روحی فداه نشسته بود و روز را هم مشرف نشده بود و قوه جسارت و تمنای مشرف شدن را هم نداشت و کمال اشتیاق را داشت و در سر قلب متوجه و متضرع بود که ادراک حضور را نماید و امید نبود چه که وقت گذشته بود. بغتةً در قهوه خانه باز شد و حضرت غصن الله الاعظم روحی و روح الوجود لعطوفته الذاتیة الاولیة فدا که آن ایام مسمی به سرالله بودند فرمودند بیا بیرون. چون بیرون آمد جمال قدم و اسم اعظم در فضای بیت مسقف مشی می فرمودند و سلسبیل بیان مبارک جاری و بعضی هم طائف و واقفند. سجده کرد و روی پای مبارک افتاد و به دست مبارک بلند فرمودند و فرمودند کسی می تواند بگوید لله و فی الله و خالصاً لوجه الله وارد شدم که همه اهل عالم شمشیر کشیده باشند که او را بکشند که چرا وارد شده است. همان بیان چهارده سال قبل و همان جمال بی مثال قبل و همان عمارت جلوه نمود و بر دیوار بیت چون نقش دیوار منصعق و میت شد و خرده خرده آن انصعاق رفت و شاعر زیارت جمال بیمثال شد.

بهجة الصّدور - ص 80

افرح بسرور قلبک

2011-01-04T22:08:00.000+03:30

ابوالقاسم فیضی

نكتهء بسيار مهمّي را بيان مي‌فرمايند،‌ "با سرور قلب خود مسرور باش." يعني چه؟ به اين معني است كه سرور نفس ما،‌ مسرّت زندگي ما و قلب ما در هيچ جاي دنيا به جز در درون ما يافت نمي‌شود. مسرّت در درون ما مدفون است،‌ بايد اندرون خويش را بكاويم تا آن كه فوران كند و به جريان افتد؛ بعد هميشه احساس سرور خواهيم كرد. وضعيت اسفناك اهل عالم در اين است كه مسرّت خاطر خود را در ماديات جستجو مي‌كنند. آنها فكر مي‌كنند اگر از تجمّلات مادّي بيشتر،‌ راحتي مادي افزونتر،‌ لذات مادي زندگي برخوردار گردند،‌ خوشبخت‌تر خواهند بود و شادماني بيشتر خواهند يافت و لذا بيش از پيش در آن غرق مي‌شوند و به اعماق آن فرو مي‌روند و هرگز احساس مسرّت و رضايت نمي‌كنند. حضرت بهاءالله مي‌فرمايند مسرّت در درون شما است،‌ آن را به ظهور برسانيد. حضرت عبدالبهاء زندگي يكي از زندانيان زمان حضرت بهاءالله را وصف مي‌كنند. او با حضرت بهاءالله در مدينهء عكّا زنداني شد. مي‌فرمايند كه او هر روز با سماور برنجي خود فنجاني چاي براي خويش درست مي‌كرد. مي‌فرمايند وقتي مي‌نشست تا چاي را بنوشد مي‌گفت،‌ "چقدر امروز هوا خوب است. هيچ‌وقت هوا مثل امروز خوب نبوده. هواي تازه‌ معطّر،‌ سبزي و طراوت درختان در صحرا هيچ‌وقت مثل امروز سبز و زيبا نبوده. چاي هيچ‌وقت اين رنگي نبود." هر روز،‌ هر آنچه كه داشت،‌ آن را بهترين در تمام زندگي خود توصيف مي‌كرد و آن فنجان چاي را به عنوان ارزشمندترين موهبت خداوند به خود مي‌نوشيد. هيچ چيز در دنيا وجود نداشت. همه از مشاهدهء لذّتي كه از فنجان چاي خود مي‌برد،‌ مسرور مي‌شدند.

مي‌دانيد،‌ موقعي كه در يك عتيقه فروشي بودم،‌ چيز بسيار مسخره اي مشاهده كردم؛ فنجان‌هاي عهد لوئي چهاردهم. از فروشنده پرسيدم،‌ "راستي هيچ ديوانه‌اي در دنيا پيدا مي‌شود كه بيايد اينها را از شما بخرد؟" چون قيمتش سي هزار دلار بود. گفت،‌ "اصلاً نمي‌توانيد فكرش را بكنيد كه تا به حال با كرايه دادن اين فنجان‌ها به مردم سي هزار دلار كاسبي كرده‌ام. كسي كه مي‌آيد آنها را براي يك ميهماني چاي بعدازظهر كرايه مي‌كند كه به دوستانش نشان دهد در فنجان‌هاي عهد لوئي 14 به آنها چاي داده و براي يك چاي بعدازظهر هزار دلار مي‌پردازد. فقط به فقر فكري انسان بينديشيد. به فلاكت قلب بشر فكر كنيد. ممكن است مادرش از گرسنگي در حال مرگ باشد و كودكش از بي‌غذايي به حال موت افتاده باشد،‌ امّا تا آن وقت سي هزار دلار براي آن فنجان ها عايد فروشنده شده است،‌ چون بسياري از مردم اين را براي ديگران بيان كرده‌اند و ديگران هم براي كرايه كردن آن مراجعه نموده‌اند. جهان اين گونه راه خود را ادامه مي‌دهد و حضرت بهاءالله مي‌خواهند آن را به راه درست برگردانند و ما اوّلين كساني هستيم كه به اين راه برگشته‌ايم.

مي‌دانيد،‌ وقتي هيأت تفتيشيه به عكّا آمد و زندگي را براي حضرت عبدالبهاء پر از مشقّت ساخت،‌ حضرت عبدالبهاء به همه امر فرمودند بروند. ايشان با حضرت ورقه عليا و يكي از منسوبين خود كه بسيار پير بود تنها ماندند. يكي از احبّاي قديم كه اوّلين مهاجر آفريقا بود در كنار حضرت عبدالبهاء ماند. يك روز به هيكل مبارك گفت،‌ "مولاي محبوب. لطفاً مراقب خود باشيد. مي‌گويند كه اين هيأت تفتيشيه خيلي ستمگرند. آنها مي‌خواهند به شما آسيب برسانند و اموال را مصادره كنند." حضرت عبدالبهاء نگاهي به او انداخته فرمودند،‌ "تو چرا نگراني؟ تو يك فنجان و قاليچه‌اي كوچك داري و بس. چرا نگراني؟" بعد او لبخندي زد و گفت،‌ "خوب،‌ خيلي خوشحالم كه چنين مولايي دارم." و كل مسأله حلّ شد و هيأت تفتيشيه هيچ كاري نكرد و قلب حضرت عبدالبهاء مثل هميشه آرام بود. ما مي‌توانيم به اين مرحله برسيم،‌ اگر چه مشكلات بسياري در پيش داريم. خلاص شدن از شرّ دنيا خيلي مشكل است. فكر نمي‌كنم كار آساني باشد،‌ امّا مشکل خيلي دلپذير است.

(نقل از کتاب فاتح دلها، اثر شرلی ماسیاس)

از بیانات شفاهی حضرت عبدالبهاء

2011-01-04T22:05:00.000+03:30

آهنگ بدیع ، شماره 15 و 16 ، ص 14

هنگامی که جهاز سدریک از مقابل مجسمه آزادی عبور نمود لحظه ای تاریخی بود ... حضرت عبدالبهاء بر عرشه کشتی در مقابل مجسمه ایستاده بازوان مبارک را به علامت تحیت باز کرده، فرمودند این نشانه آزادی و حریت دنیای جدید است. پس از طی چهل سال سجن و زندان می توانم به شما بگویم که آزادی مربوط به جسم و محل نیست بلکه آزادی عبارت از حالت و کیفیت مخصوصی است ... خلاصی از سجن نفس آزادی است.

آهنگ بدیع ، شماره 15 و 16 ، ص17

یک روز حضرت عبدالبهاء فرمودند بعضی از شما ملاحظه کرده اید که من به هیچیک از نواقص شخصی شماها اشاره نکرده ام. به شما می گویم که اگر شما هم در معامله با یکدیگر به همین نحو اهل ملاحظه باشید خیلی به سازش و هماهنگی در معاشرت و مؤانست کمک خواهد کرد.

آهنگ بدیع ، شماره 15 و 16 ، ص19

شخصی در دوبلین می خواست بداند که اگر سؤال کنند که مگس و پشه به چه دردی می خورد چه باید گفت. فرمودند جواب بدهید خود شما به چه دردی می خورید؟! چه نفعی به دنیا رسانده اید؟ همان نفعی که شما به دنیا رسانده اید پشه هم همان فایده را داشته است. پشه خون انسان را می مکد ولی خود شما حیوانات را کشته می خورید. پس شما از پشه مضرترید.

صحنه ای از تاریخ اسلام

2011-01-04T22:03:00.000+03:30

حضرت عبدالبهاء فرموده اند :

وقتی کاروان مکه وارد بریة الشام و این اراضی شد پادشاه مصر گفت بروید بزرگ این قافله را نزد من بیاورید. رفتند ابوسفیان را که رئیس قافله بود در محضر سلطان حاضر کردند. سلطان گفت هان چه خبر است در حجاز؟ بعضی خبرهای می شنوم. گفت قربان خبر مهمی نیست. محمد نامی یتیمی بی سواد با چهد نفر از اراذل و قطاع طریق هم فکر شده در بیابان با دزدی امور می گذرانند مثل اینکه قافله ما را یک دفعه بریدند و بتمامه بردند. ما مجبوراً تدارک قافله عظیمی نمودیم و جمعیت کثیری برداشتیم تا اینکه از شر او این دفعه محفوظ ماندیم. سلطان گفت من کاری به این حرفها ندارم. سؤالاتی از تو می کنم از روی حقیقت امر جواب بده. اگر به دروغ جواب گویی من تحقیق خواهم نمود. سال دیگر که تو به این خاک می آیی جزایت را خواهم داد. راست مطلب را در جواب سؤالات من بگو. گفت چشم. سلطان پرسید این محمد دیوانه بود قبل از اینکه این ادعا را بکند؟ گفت نه دیوانه نبود. بعد پرسید پادشاه زاده بود؟ گفت نه. باز پرسید بعد از اینکه ادعای پیغمبری نمود اموراتش منظم و راحت شد؟ گفت نه، بلکه ویلان تر و سرگردان در بیابان گردید. سلطان تأملی نمود و باز پرسید که بعد از اینکه این ادعا را کرد و صدمات بر او وارد شد سست در کار و ادعای خود شد؟ گفت نه مصرتر شد. بعد پرسید او حالا رو به ترقی است یا رو به تناقص؟ گفت مردم دور او جمع می شوند و همراهی با او می کنند. فکری کرده و باز پرسید که مؤمنین به او از اعیان و اشراف و علما و فضلا هستند یا از فقرا و مساکین و مردمان بی سر و پایند؟ گفت ابداً مردمان معقول دانا و علمای فاضل و اغنیا با او نیستند. باز پرسید کسانی که با او می گردند محترم و صاحب چیز و راحت می شوند؟ گفت خیر همه ذلیلتر می شوند و مجبور به فرار از اوطان خود می گردند. تفکر نمود. دفعه آخر پرسید که بگو بدانم مؤمنین او از آنکه به سبب ایمان به او ذلیل و حقیر می شوند سست از عقیده و ایمان به او می گردند؟ یا مصر تر می شوند؟ گفت خیر مصرتر می گردند. بعد سلطان گفت ای ابوسفیان. تکلیف شما این است که به زودی تسلیم او شوید. ابوسفیان گفت خیر آقا. او لایق این مقامات ابداً نیست. مضمحل می شود. سلطان گفت مردکه، نمی فهمی. اگر سؤالات مرا جواب راست گفته باشی تو و تمام قبائل حجاز که سهل است، من و قیصر روم هم باید به زودی تسلیم او شویم والّا او ما را به تسلیم خود وادار خواهد کرد.

آهنگ بدیع، سال 3، ش 11، ص 8

بيانات افتتاحيۀ جناب فيضی

2011-01-04T21:58:00.003+03:30

(ملبورن،‌ استراليا،‌ جمعه 21 نوامبر 1969)

دوستان عزيز،‌ در همه جای دنيا اجتماعات بسيار بسيار زيادی تشکيل می‌شود،‌ امّا تفاوتی عظيم وجود دارد. ما در اينجا به محبّت حضرت بهاءالله و عشق عالم انسانی جمع شده‌ايم. در ساير اجتماعات نظريه‌ها،‌ پيشنهادها،‌ طرح وجنبش‌های خصمانه مشاهده خواهيد کرد. امّا اينجا که ياران يکديگر را ملاقات می‌کنند مانند شمع‌ها و چراغ‌هايی است که در کنار يکديگر گذاشته شده باشد،‌ آنها به نور و گرمای يکديگر می‌افزايند.

انواع مختلف احترامات نسبت به ايادی امرالله ابراز می‌شود. امّا دوستان عزيز،‌ در امر الهی جميع ما يکسان هستيم. اين همان چيزی است که ما در سراسر عالم تبليغ می‌کنيم که اين ديانتی است که هيچ رتبه ومقام و طبقه‌ای ندارد. جميع ما يک مسئوليت واحد داريم؛ جميع ما بايد دست به دست يکديگر بدهيم و بار اين امر محبوب را بلند نماييم. هر قدر بيشتر خود را تخليه کنيم،‌ بهتر می‌توانيم به ايفای وظايف خود بپردازيم.

نتيجهء اين کنفرانس‌ها بايد چنين باشد که خودمان را از نفس امّاره خالی کنيم. حضرت بهاءالله وجود ما را با روح خودشان پر خواهند کرد. بعد،‌ گام‌های ما را هدايت خواهند کرد و به ما نشان خواهند داد کجا برويم،‌ چکار بکنيم و چه بگوييم. اميدوارم از فردا که جلسات ما شروع می‌شود،‌ واقعاً ازوجود يکديگر مستفيض شويم،‌ به قوّهء حضرت بهاءالله برای حمل باری که بيت‌العدل اعظم به عهدهء اين جامعه گذاشته‌اند،‌ متّحد گرديم.

برای آن که مقصود من از تخليه کردن وجود از نفس و اميال نفسانی،‌ هواجس و هوی و هوس معلوم شود،‌ نکته‌ای را که حضرت عبدالبهاء بيان فرمودند،‌ بازگو می‌کنم. می‌دانيد که حضرت عبدالبهاء بعد از آزادی از زندان به اروپا سفر کردند و به آمريکا نيز مسافرت کردند تا به تبليغ امر والد بزرگوارشان بپردازند. يکی از بزرگترين و ظالم‌ترين دشمنان،‌ يکی از شاهزادگان ايران،‌ هم‌زمان با حضرت عبدالبهاء در اروپا بود. يک روز نزد حضرت عبدالبهاء رفت و گفت،‌ "آمده‌ام از شما مسأله‌ای را بپرسم. به من نگاه کنيد؛ کلاه من پوشيده از الماس است،‌ لباس‌هايم به انواع جواهرات مزيّن است و با اين حال وقتی در خيابان‌ها راه می‌روم هيجکس به من نگاه نمی‌کند و احدی به من توجّه ندارد. با اين حال،‌ وقتی شما در خيابان‌ها قدم می‌زنيد و ساده‌ترين لباس دنيا را به تن داريد،‌ همه راه را برای شما باز می‌کنند؛ نزد شما می‌آيند؛ هميشه صدها نفر دم در خانهء شما هستند. می‌خواهم علّتش را بدانم."

حضرت عبدالبهاء او را می‌شناختند و می‌دانستند که به علّت وجود او،‌ تعداد زيادی از احبّاء کشته شده‌ بودند. بنابراين به او فرمودند،‌ "حضرت والا،‌ اندکی بنشينيد تا داستانی را برای شما تعريف کنم." شاهزاده نشست. نام شاهزاده ظلّ‌السّلطان بود؛ پسر ناصرالدّين‌شاه. حضرت عبدالبهاء فرمودند،‌ "زمانی مرد حکيمی‌از ميدان شهری عبور می‌کرد و يکی از ثروتمندترين مردم شهر را اندوهگين و غم‌زده يافت که در گوشهء ميدان به ناراحتی‌هايش فکر می‌کرد. نزد او رفت و پرسيد،‌ "چی شده؟ ناراحتی شما چيست؟" جواب داد،‌ "من اينقدر پول دارم که بزرگترين تاجر اين شهر باشم. امّا راضی نيستم. مايلم بزرگتر از اين باشم." مرد حکيم گفت،‌ "مثلاً می‌خواهی چه بشوی؟" بازرگان پاسخ داد،‌ "مايلم حاکم اين شهر باشم." حکيم گفت،‌ "اگر تو را والی اين ايالت کنم،‌ نه فقط حاکم شهر،‌ بلکه کلّ ايالت،‌ راضی می‌شوی؟ لطفاً در قلب خود خوب فکر کن و جواب درست به من بده." مرد تأمّلی کرد وگفت،‌ "حقيقت مطلب اين که راضی نخواهم شد. می‌خواهم وزير باشم." "تو را وزير خواهم کرد،‌ امّا يک جواب صادقانهء ديگر هم بده؛ آيا راضی خواهی شد؟" بعد از آن او خواست پادشاه کشور بشود. حکيم گفت،‌ "تو را پادشاه می‌کنم،‌ آيا راضی و خشنود خواهی شد؟ چيزی غير از اين نمی‌خواهی؟" مرد جواب داد،‌ "بعد از آن هيچ چيز نيست." حضرت عبدالبهاء به شاهزاده فرمودند،‌ "حضرت والا،‌ من همان هيچ‌چيز هستم."

اين است منظور من. آخرين روز کنفرانس با هم،‌ نيست محض و عدم صِرف باشيم و بيرون برويم و معجزاتی را که هر يک از ما با مساعدت حضرت بهاءالله انجام خواهيم داد،‌ شاهد باشيم. الله ابهی.

رساله مدنیه و رساله سیاسیه

2011-01-04T21:56:00.002+03:30

نوشته : کوروش برادری

در حین تورق در آثار سیاسی دوران قاجار - به طور دقیق تر، در رسالات سیاسی دوران مشروطیت- جای دو رساله خالی است. در سه اثری که من تا حال در این باره دیده، و ورق زدم، هیچ اثری و نام و نشانی از این دو رساله نیست؛ گویی قرار است این دو رساله از دفتر تاریخ مشروطیت و تاریخ ما خط بخورد. اولین سئوال این است که چرا از این دو رساله نامبرده نمی شود؟ پاسخ این است که این دو رساله به قلم عباس افندی است. و این عباس افندی همان حضرت عبدالبها یعنی پسر بهاالله است. این اولین بار نیست که نام کسانی از تاریخ قلم می خورد و سعی می شود جایگاه آنان را در تاریخ انکار کنند. جالب این است که در همان سه اثر نامبرده نیز در بسیاری از رسالات که نوشته شده است به بابیان و بهائیان حمله شده است و آنان را بانیان مشروطیت نامیده اند. شیخ فضل الله نوری برای نمونه در رساله حرمت مشروطه می نویسد: « عمده این بازی مشروطه از طایفه ضاله شد« (غلامحسین زرگری نژاد، ص. 160، 1374)،. و منظورش هم بابیان و بهائیان بود. یا در رساله تذکره الغافل که هم منسوب به شیخ نوری هست و هم به شیخ دیگری، در این باره می نویسد: « اول کس که در آن مجمع (منظور مجلس) بود، همان فرقه ضاله بودند و جان فشانی آنها از همه زیادتر بود... و درواقع بر اولوالالباب واضح بود که اهل مجلس آلت منفعله این فرق بودند.» (همان جا، ص. 184) آدم به این فکر می افتد پس پاسخ بابیان و بهائیان کجا است؟ تردیدی نیست که در حکومت کنونی رغبتی به این موضوع نیست. و احتمالا پژوهشگران گرانقدر نیز به این خاطر به ذکر این موضوع نمی پردازند. البته این احتمال هم هست که خود این پژوهشگران نیز تمایل چندانی به این موضوع نداشته باشند و در زمره کسانی باشند که بهائی ستیزی را در سلک انکار جایگاه تاریخی آنان دنبال می کنند. اما این دو رساله درواقع طرح نظری و عملی فراگیر آئین بهائی است برای توسعه ایران. در حقیقت این دو رساله نظام جامع و فراگیر تحولات اصلاحات بنیادین و ساختاری جامعه ایران را مطرح می کند و به ذکر راهبردها و راهکارهای مقتضی می پردازد. جالب است بدانیم که رساله مدنیه در سال 1292 هجری قمری، 1875 میلادی، به رشته تحریر درآمده است. یعنی بیست و پنج سال قبل از اعلان مشروطیت. او این رساله را در سن سی و یک یا سی و دو سالگی خود به درخواست پدر خود نوشته است. در این رساله عباس افندی حتی از ذکر نام خود نیز پرهیز کرده است تا هم نشان دهد که اصل دغدغه وی توسعه ایران است و هم سبب نشود که نام وی مانع از آن گردد که دشمنان با صحنه سازی و هوچیگری، از امکان یک بحث منطقی و فراگیر جلوگیری کنند. البته این رساله قرار بود دو جلد باشد، اما یک جلد آن بیشتر چاپ نشده. (البته تا ان جا که من اطلاع دارم). این رساله در ربیع اولاول سال 1299 هجری قمری، سال 1882 میلادی، به نام »اسرار الغیبیه لاسباب المدنیه« در بمبئی با چاپ سنگی منتشر شد. سه بار دیگر هم تجدید چاپ گشت. رساله سیاسیه نیز در سال 1310 هجری قمری، 1893 میلادی، به رشته تحریر درآمد. و برای نخستین بار در رمضان سنه 1311 هجری قمری،مارس 1894، در بمبئی چاپ شد. این رساله نیز چندبار دیگر تجدید چاپ گشت. هر دو تاریخ این رساله موید آن است که بهائیان در گیرودار انقلاب مشروطه بودند و دغدغه شان تحول دینی و مدنیت جامعه ایران برای گذار به عصر جدید بود. برخی از تاریخنگاران به نام و بی نام ما مهر سکوت بر لب زدند و از این دو رساله نامی نبردند. البته کسانی هم بودند و هستند که درباره باب و بهائیان به طور کلی سخن گفته اند. اما به غیر از بهائیان و محققان بهائی کسی تاکنون به این دو رساله توجه نکرده است.
شاید در فرصت دیگر به جزئیات این دو رساله بپردازم اما فعلا به همین بسنده می کنم. شاید کنجکاوی سبب شود که دوستان دیگری هم زحمت خواندن این دو رساله تاریخی را بر خود هموار کنند.
سه کتاب نامبرده عبارتند از:
1- رسائل مشروطیت به سعی دکتر علامحسین زرگری نژاد، 1374، تهران
2- بنیاد فلسفه سیاسی در ایران (عصر مشروطیت) به کوشش موسی نجفی
3- رسائل سیاسی عصر مشروطیت که دو جلدی است و به کوشش آقای غلامحسین زرگری نژاد است

منبع : http://sociologyiniran.ning.com/group/religion/forum/topics/2266184:Topic:24501

گلدانه علی پور

2011-01-04T21:54:00.000+03:30

خانم گلدانه علی پور در سال 1918 در یک خانواده ی مسلمان در قریه ی سادات محلّه ی مازندران ( اطراف ساری) متولّد شد. در حدود سال 1940 با جناب فتحعلی علی پور از احبّای کندس بن ازدواج نمود. این خانواده و دوستان به جهت دامداری در آن مناطق سکونت نموده، کم کم تشکیل روستا داده و بالاخره در اوان نقشه ی جهاد کبیر اکبر موفّق به تشکیل محفل مقدّس روحانی کندس بن گردیدند. خانم گلدانه در موقع ازدواج، بهائی نبودند امّا قلبی مملو از عشق و محبّت نسبت به همه ی اهل عالم داشتند و اطفال خود را تشویق به شرکت در کلاس های درس اخلاق می نمودند. فرزندان ایشان همگی ازدواج بهائی نمودند.

خانم گلدانه در سال 1979 پس از سال ها ایمان قلبی، ورقه ی تسجیلی را امضا نمودند. در اواسط انقلاب اسلامی که در تمام روستاها و شهرهای ایران، هر یک از احبّا به نوعی دچار بلایا و صدمات بودند، دهکده ی کندس بن نیز در اثر تحریک عدّه ای از اشرار و مفسدین مورد تهاجم اهالی سادات محلّه قرار گرفت. هر صبح و شام آن عزیزان مظلوم مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند؛ حتّی با سیگار قسمتی از بدن نوه ی آن بانوی عزیز را که طفلی یازده ساله بود سوزاندند. حتّی پیرمرد روحانی جناب علی پور را مورد حملات خود قرار دادند.

گر بگویم عقل ها بر هم زند

ور نویسم بس قلم ها بشکند

در تابستان 1982 چون اشرار دیدند که آن عزیزان همچنان در سکونت در آن دهکده مصرّند، در یکی از شب های فوق العاده بارانی که رعد و برق هم باعث آن می شد که احبّای روستای مقابل ناظر جانبازی آن عزیزان باشند، به روستای کندس بن هجوم آوردند در حالی که پیش از چهل الی پنجاه نفر بودند. بعد از مضروب ساختن آن عزیزان و شکستن در و پنجره، آنها را مجبور به ترک کندس بن نمودند. احبّا به روستای روشنکده پناه آوردند و هر کدام مأمنی گرفتند. هنوز از این واقعه چند ماهی نگذشته بود که در روز سوم دی ماه 1361 ( بیست و چهارم دسامبر 1982) از همان روستا چند نفر از اشرار به محلّی که جناب علی پور دام هایشان را نگاه می داشتند با طرح نقشه و دسیسه ی قبلی هجوم نمودند. چون گلدانه ی عزیز را تنها و بی پناه دیدند، بنای هتّاکی گذاردند و سعی کردند که ایشان را مجبور به طعن و لعن نمایند. امّا آن عاشق دلداده ی الهی سرمست از باده ی محبّت الله بود و حاضر به لعن و طعن نگردید. نخست آن عزیز را خفه کرده و بعد جسد او را آتش زدند که البتّه توسّط پزشک قانونی شناسایی شد. باری متأسّفانه دادگاه انقلاب اسلامی هم به بهانه ی عدم شاهد حضوری به این جنایت فجیع ترتیب اثر نداد و قاتلین از مجازات گریختند.

تلخیص و اقتباس از نوشته ی عادل شفیع پور.

عندلیب، شماره ی 33، زمستان 1368.

پروازها و یادگارها، صفحه 134، تألیف ماه مهر گلستانه.

خضوع و خشوع

2011-01-04T21:52:00.000+03:30

آهنگ بدیع، سال 1، ش 13، ص 8

از خاطرات سید مهدی گلپایگانی

شبی آقا سید مصطفی اصفهانی مرا به منزل خود دعوت نمود و علت دعوت را چنین اظهار داشت که شخصی سیاح بهائی که مردی است جهاندیده و با اطلاع و متبصر در ادیان و عقاید مختلفه به تازگی وارد و ملاقات شما با ایشان بی نتیجه نخواهد بود. بنا به غرور و کبر یا منیّتی که داشتم به عزم غلبه و فتح در مناظره دعوت ایشان را پذیرفته و در مجلس مزبور حاضر شدم و خود را کاملاً برای مبارزه و مناظره و مجادله آماده و مهیا نمودم. شخص معهود که جناب حاجی میرزا حیدرعلی اصفهانی اعلی الله مقامه بوده اند پس از انجام تعارفات رسمیه و قوانین ادبیه می فرمایند که من شخصی هستم بی علم و سواد و ادعای فضل و کمالی ندارم ولی در ضمن سیر آفاق و انفس و ملاقات با نفوس عدیده از هر طبقه و دین و مذهب بهره ای از معارف الهیه برده و حقائقی را فهمیده ام. آنچه می دانم برای شما بیان می کنم. اگر مقبول افتاد فنعم المراد و الا بحث و جدلی با کسی نداشته و بنا به نصوص قلم اعلی متعرض عقائد و مفهومات دیگران نمی شوم.

بیان این مطلب با این لحن ساده و لیّن و صداقت و حذاقت تام و حالت خضوع و خشوع حضرت ایشان در موقع مکالمه ابهّت و جلال و جبروت مرا در هم شکست و مرا پرانتباه و بیدار ساخت و حاضر به شنیدن مطالب ایشان شدم و از لجاج و عناد که از خصائص طلاب علوم دینیه است دست کشیدم. خلاصه پس از جلسات متعدده و مذاکرات زیاد بالاخره مذعن و معتقد گردیدم که امر مقدس بهائی مِن جانب الله است.

باغ روحانی

2011-01-04T21:49:00.001+03:30

تورنتو، فوریه ۲۰۰۳

فریبرز صهبا

از فرودگاه دهلی تا مشرق‏الاذکار نزدیک یک ساعت راه است. چند ساعتی از شب گذشته، خیابان‏های تاریک را پشت سر می‏گذاریم. هوا از رطوبت فصل باران و خاطرات گذشته سنگین است و لبریز.

با خود فکر می‏کنم پانزده سال قبل شبهای دهلی روشن‏تر به نظر می‏رسید. ماشین به چپ که بپیچد گنبد مشرق‏الاذکار را در آخر خیابان خواهیم دید.

- دور مشرق‏الاذکار خیلی عوض شده، آن را نمی‏شود شناخت. زاغه‏ها (حلبی‏آباد) چندین برابر شده‏اند. دو طرف خیابان را گرفته‏اند به حدّی که دو ماشین از پهلوی هم به سختی می‏گذرند.

- باید در موقع مِلا "جشن مذهبی هندوها" این جا را دید. جمعیّت به حدّی زیاد است که راه را به کلّی به روی ماشین‏ها می‏بندند. در یک هفته جشن شاید یک میلیون آدم برای بازدید معبد کالکاجی و مشرق‏الاذکار می‏آیند.

- مگر تمام این زمین‏ها فضای سبز نبودند؟ شهرداری آن را محوطه‏سازی کرده بود، چندین ساختمان هم برای پیک‏نیک ساخته بودند. چرا دولت برای این زاغه‏ها کاری نمی‏کند؟

- مسأله سیاسی است. اینها صدها هزار مردم بی‏خانمان هستند که بیشتر آن فضای سبز و زمین‏های خالی را بدون اجازه صاحب شده‏اند و با خشت و گل و حلبی و پلاستیک برای خودشان زاغه ساخته‏اند. حال هر وقت دولت می‏خواهد محل را تخلیه کند و زاغه‏ها را از بین ببرد حزب مخالف از آنها حمایت می‏کند و کار معوق می‏ماند. سال‏هاست این مشکل ادامه دارد و راه حلّی هم نیست. در نتیجه تمام محل و خیابان ورود مشرق‏الاذکار که زمانی چنان مرتب و تمیز بود به خاطر وجود این زاغه‏ها بدون هیچ فاضلاب و آبریزگاه به گندابی متعفّن و مرکز پشۀ مالاریا تبدیل شده است.

به محلّۀ تجارتی نهرو رسیده‏ایم. خیابان با وضع اسف‏باری از میان زاغه‏ها می‏گذرد. تعفّن غیرقابل تحمّل است پنجره‏ها را می‏بندیم. چقدر تأسف‏آور است. چنین لجنزاری درست در راه ورودی مشرق‏الاذکار!

- در روزنامه‏ها خیلی در این مورد نوشته‏اند. نیلوفر آبی در میان لجنزار می‏روید و با زیبایی و پاکی تمام از کثافت بری می‏ماند. می‏گویند مشرق‏الاذکار پرتو نوری است در این تاریکی مطلق.

- یکی از روزنامه‏های مهمّ هند مقاله‏ای دارد از یکی از مشهورترین سیاستمداران جنوب هند می‏نویسد: « در هندوستان بحث است که در محلّ زادگاه کریشنا که مسجدی ساخته بودند و اخیراً به وسیلۀ متعصبین هندو خراب شده است، آیا باید معبد کریشنا ساخت یا مسجد. من می‏گویم باید مشرق‏الاذکار بهائی ساخت زیرا درهایش به روی همه یکسان باز است مسلمان و هندو، ثروتمند و فقیر».

به مسافرخانۀ مشرق‏الاذکار رسیده‏ایم خداحافظی می‏کنم و به اطاقم می‏روم. روی میز یادداشت کوچکی است از برنامۀ کارهای هفته در دهلی. نظرم جلب می‏شود آقای جگموهان وزیر آبادانی خواسته‏اند با من ملاقات کنند.

نمی‏دانم رطوبت هواست یا تغییر ساعت، نمی‏توانم بخوابم. روی تخت می‏نشینم و از پنجره به بیرون نگاه می‏کنم. مشرق‏الاذکار مثل یک روح مقدّس در میان قاب پنجره نشسته است. چه سال‏های عزیزی، چه خاطرات افسانه‏ای و شیرینی، چه داستان عجیبی.

سال‏ها قبل وقتی حضرت ولیّ امرالله به احبّای هند دستور فرمودند زمینی برای مشرق‏الاذکار بخرند، احبّای هند محدود و از نظر مالی در سختی بودند. نظر به محدودیّت‏های خود زمین‏های کوچکی را در نظر می‏گرفتند ولی مورد موافقت هیکل مبارک قرار نمی‏گرفت تا این که زمین «بهاپور» پیدا شد. صاحب ملک که دریافته بود زمین در منطقۀ سبز طرح جامع قرار دارد و نمی‏شود بنایی در آن ساخت آن را به قیمت نازلی برای فروش گذاشته بود. احبّاء هم که تأیید حضرت ولیّ امرالله را گرفته بودند در نهایت سرور آن را خریداری کردند ولی زود دریافتند که زمین جزئی از فضای سبز است و اجازۀ ساختمان نخواهد بود. در عین حال چون برنامه‏ای برای ساختن مشرق‏الاذکار نبود مطلب ساکت مانده بود. تا این که بیت العدل اعظم مقرّر فرمودند معبد هند ساخته شود و من با این مأموریّت به دهلی رفتم آقای جگموهان وزیر امروز در آن وقت رئیس ادارهء توسعه و آبادانی شهر دهلی بودند. ادارۀ توسعه و آبادانی و رئیس قدرتمند آن به‏هیچ وجه حاضر به تغییر موقعیّت زمین از فضای سبز نمی‏شدند و کار ساختمان معوّق مانده بود.

از آن جا که کار خداوند باید انجام شود، در مدّتی کمتر از یک سال دولت هند و همراه آن رؤسای ادارات مهم عوض شدند. ما مشتاقانه سراغ رئیس جدید ادارۀ توسعه و آبادانی دهلی رفتیم و طرح نیلوفر آبی را جلویش گذاشتیم. ایشان گفت این فضای سبز است نیلوفر هم گل است با هم مخالفتی ندارند. ما جواز ساختمان گرفتیم و کار شروع شد.

امروز مشرق‏الاذکار ساخته شده. سالی سه، چهار میلیون بازدیدکننده دارد و تنها فضای سبز و دلپذیر در دل آن مجموعۀ فضای سبز پیش‏بینی شده در طرح جامع شهر دهلی است که مانده است و بقیه فضای سبز را به لجنزاری تبدیل کرده‏اند.

* * *

دو روز بعد برای ملاقات وزیر می‏رویم. می‏گویند امروز روز تصویب بودجۀ دولت در پارلمان است و وزرا به حدّی مشغولند که تمام وقت را در پارلمان می‏گذرانند ولی ایشان به خاطر اهمّیّت موضوع و به خاطر ملاقات ما از پارلمان بیرون آمده‏اند. رئیس ادارۀ توسعه و آبادانی دهلی هم در جلسه حاضرند. پشتکار و جدّیّت و قدرت انجام کار وزیر جگموهان در کشور بسیار شهرت دارد. از ایشان به خاطر دعوتشان تشکر می‏کنم و می‏گویم آوازۀ خدمات و موفّقیّت‏های ایشان را در امر آبادانی مملکت و بخصوص استان دهلی شنیده‏ام و همیشه تقدیر کرده‏ام.

ایشان با اشاره به عکس مشرق‏الاذکار که بر دیوار اطاقشان آویخته شده خدمت بهائیان را در زیبایی دهلی تقدیر می‏کنند و مشرق‏الاذکار را سمبل معماری مدرن دوران بعد از استقلال هند می‏نامند و اضافه می‏کنند البته شما در جریان تحولات در مورد فضای سبز موجود در اطراف معبد نیلوفری هستید. این زمین باید برای بهائیان هم از اهمّیّت زیادی برخوردار باشد. متأسفانه به دلایل سیاسی سال‏ها زحمات ما در مورد تبدیل این فضا به محوطه‏ای سرسبز و مفید برای شهر بی‏نتیجه مانده و این قسمت شهر در واقع به عاملی برای سرافکندگی و خجالت در برابر چشم هزاران سیاح که از سراسر عالم و هندوستان برای بازدید از معبد بهائیان می‏آیند تبدیل شده است. امروز در واقع تنها قسمت فضای سبز که محفوظ مانده است باغ‏های معبد نیلوفری است. ما از این مطلب بسیار متأسفیم و امیدواریم بتوان برای مسأله راه‏حلّی پیدا کرد. منظور من از ملاقات با شما مشورت در این موضوع است.

می‏گویم البته اوّلین مشکل حلّ مسکن و پیدا کردن محلّ مناسب برای انتقال صدها هزار ساکنین این زاغه‏هاست.

ایشان می‏پرسند اگر این مشکل حل شود برای این زمین وسیع چه پیشنهادی دارید. البته می‏دانید اگر زمین بی‏استفاده بماند در مدّت کوتاهی به حال اوّل برمی‏گردد و امکان حفظ آن نخواهد بود.

فکر می‏کنم چطور زمانه عوض می‏شود. ایشان که سال‏ها با آن اقتدار مخالف ساختمان مشرق‏الاذکار در فضای سبز بوده است، امروز مشرق‏الاذکار را تنها حافظ آن فضا می‏داند. امّا این موضوع بسیار حساسی است، آنچه در اطراف مشرق‏الاذکار ساخته شود با آن رابطۀ بسیار نزدیک دارد. از طرفی بسیار اهمّیّت خواهد داشت که هزاران مردم فقیر و ساکنین زاغه‏ها در مورد این کار چه فکر خواهند کرد. البته مهم است رابطۀ روحانی و محبّتی که بین زاغه‏نشینان و مشرق‏الاذکار به عنوان معبدی که درهای آن به روی شاه و گدا یکسان باز است وجود دارد، محفوظ بماند.

یک مرتبه فکری به ذهنم می‏رسد می‏گویم: البته آنچه می‏گویم آن طور که آرزو داشتم بر پایۀ بررسی و مطالعۀ دقیقی نیست امّا وقتی به نقشۀ این مجموعۀ وسیع که روی میز شماست نگاه می‏کنیم، زمینی می‏بینیم وسیع که در اطراف آن چندین معبد مهم موجود است. یک طرف معبد قدیمی و تاریخی کالکاجی که در سال میلیون‏ها زائر دارد، طرف دیگر معبد هاریاکریشناست. بر بلندترین نقطۀ زمین معبد شیوا واقع شده و در قلب زمین مشرق‏الاذکار بهائیان است که با حدود چهار میلیون بازدیدکننده در سال پربازدیدکننده‏ترین ساختمان جهان شناخته شده، این جمعیّت و هزاران سیاح خارجی که به دهلی می‏آیند در واقع در جستجوی روحانیّت و تفکّر معنوی به هند آمده‏اند. به نظر می‏رسد زمینی که در واقع این معابد را به هم وصل می‏کند جا دارد به باغی روحانی تبدیل شود. باغی برای تسکین روح و آرامش خیال، تفکّر و سیر و سلوک در عوالم روحانی، بدون ارتباط با هیچ مذهب بخصوص. همان‏طور که مشرق‏الاذکار درهایش را به روی مردم همۀ مذاهب گشوده است و به صورت سمبلی از اتّحاد و الفت ادیان در آمده است در این باغ‏ها نیز با بهره‏گیری از زیبایی‏های خلقت در طبیعت، انسان به عظمت روح الهی و الطاف خداوندی بیاندیشد و آئینۀ روح خود را صیقل دهد. چنین باغی در دنیا کم‏نظیر خواهد بود و در عین حال چون مشرق‏الاذکار معرّف ارزش‏های روحانی مملکت و فرهنگ هندوستان خواهد بود.

وزیر با هیجان در صندلی خود حرکت می‏کند و می‏گوید:

بسیار فکر جالبی است این بهترین راه‏حل است. دهلی به چنین باغی احتیاج دارد. تأسیس آن دلیل بر روشن‏بینی دولت و موجب سربلندی ادارۀ توسعه و آبادانی دهلی است. از طرفی هم مشکل سیاسی محل را حل می‏کند. افکار عمومی از تأسیس چنان فضای روحانی که در واقع حافظ و معرّف اصول مردمی و انسانی است پشتیبانی خواهد کرد و شاید به کمک آن خیلی راحت‏تر بتوانیم مشکل زاغه‏ها را حل کنیم. ترتیبی خواهیم داد که شما با استاندار دهلی ملاقات کنید، ایشان خیلی به این مشکل توجّه دارند و پیشنهاد شما برایشان جالب خواهد بود. با نهایت جدّیّت دنبال این کار خواهیم بود.

* * *

استاندار دهلی را روز بعد در منزلشان ملاقات کردیم، از من خواستند این پیشنهاد را به صورت طرحی با جزئیات بیشتر برایشان بنویسم که البته فوراً انجام شد.

گزارش و ایدهء باغ روحانی در روزنامه‏های دهلی با آب و تاب تمام به اطّلاع مردم رسید چند ماه بعد از دهلی تلفنی اطّلاع دادند کار تمیز کردن محوطه از زاغه‏ها شروع شده است. در محلّی دیگر زمین مناسب در اختیار زاغه‏نشینان قرار گرفت با حقّ مالکیت لازم و دولت وسایل در اختیار آنها قرار داد تا برای خود کلبه‏ای ساخته و اسباب و اثاثیّۀ خود را به محلّ جدید منتقل نمایند.

به پیشنهاد من طرح باغ روحانی بر اساس برنامه‏ای که در اختیار ایشان قرار گرفته بود مابین طرّاحان هندی در سراسر کشور به مسابقه گذاشته شد.

مدّتی بعد گزارش مفصلی از هند رسید. نخست‏وزیر هندوستان آقای "واج پای" در طیّ مراسم بسیار مجلّلی با حضور ۱۵۰۰ (هزار و پانصد) نفر از مردم و بزرگان شهر که در کنار مشرق‏الاذکار و در ورودی باغ روحانی انجام شده، سنگ بنای آن را گذاشتند. صحبت‏های بسیار جالب ایشان با تفصیل در مطبوعات هند چاپ شده است.

نخست‏وزیر دراوّل به شنوندگان اطمینان دادند که دولت هند اجازه نخواهد داد روحانیّت در این عصر بی‏اعتقادی فراموش شود.

سپس در حالی که به بنای مشرق‏الاذکار اشاره می‏کردند تأکید نمودند که بارها از مشرق‏الاذکار دیدن کرده‏اند و ادامه دادند:

«گویی این لوتوس زیبا یک دفعه از دل ظلمت شکفته است. من در داخل این معبد بوده‏ام. در آن احساس عمیقی از صلح و آرامش به انسان دست می‏دهد. گاهی اوقات مردم با کنجکاوی می‏پرسند چرا در این جا تندیسی از خدایان نیست؟ من به آنها می‏گویم در عوض در داخل معبد خداوند را در قلب خود می‏یابید. در این معبد دیوار و حصاری بر سر راه شما نیست. درها به روی همه گشوده است. این عصر عصر جدیدی است ما هم باید افکار خود را تازه کنیم اگر چه بسیار دشوار باشد».

* * *

به تصویر مشرق‏الاذکار و گزارش مراسم نگاه می‏کنم، شهر در خواب است مثل این است که در دهلی هستم. روی تختخواب اطاق مهمان در ساختمان گوشۀ زمین مشرق‏الاذکار نشسته‏ام. مشرق‏الاذکار در نور مهتاب، آبی‏رنگ در قاب پنجره در کمال زیبایی و جلال است. بیست و پنج سال از اوّل این داستان گذشته است امّا مثل این که این تصویر در قاب پنجره از ازل بوده است و تا ابد خواهد بود.

فکر می‏کنم این ما هستیم که می‏آییم و می‏رویم. دولت‏ها که عوض شده‏اند، وزیرها که آمده‏اند و رفته‏اند، جوشش‏ها و کوشش‏ها، مخالفت‏ها و موافقت‏ها، ولی در یک چیز هیچ تغییری حاصل نشده است. نقشۀ الهی، همان شده است که باید می‏شده، نه زیاد نه کم، نه دیر نه زود. در آرامش باشکوه شب به بیان حضرت اعلی' فکر می‏کنم «آنچه کند همان می‏شود نه آن است که نشود».

فضایی مقدّس

2011-01-04T21:48:00.000+03:30

فریبرز صهباء

شاید همۀ معماران با من موافق نباشند که ساختمان موجودی زنده است که با ما رابطه دارد و هر چه معمار موفّق‏تر باشد، این رابطه قوی‏تر است زیرا معمار در سنگ و آجر و سیمان روح می‏دمد و آن روح است که با قلب ما رابطه برقرار می‏کند. این طور است که همیشه اوّلین برخورد ما با یک بنا مثل اوّلین برخورد با هر موجود زنده‏ای بسیار مهم است. در واقع ما بیشتر در اوّلین برخورد است که ناخودآگاه موقعیت خود را در رابطه با دیگران معین می‏کنیم. طرز فکر من در مورد معماری چنین بود تا روزی که مقام اعلی' را زیارت کردم. جوان بودم با سری پر شور و برای اوّلین بار به همراه همسرم گلنار و پسرمان نیسان از ایران به کشوری دیگر سفر می‏کردیم. نیسان حدود سه سال داشت و با چشمان کنجکاو و هیجان کودکی کوچک‏ترین حرکت ها را دنبال می‏کرد و در مورد هر چیز ده سؤال داشت. باری، از جادّۀ باریک و از روی سایه‏های درختان بلند سرو می‏گذشتی و به درخت کهنسال و درهم پیچیده‏ای می‏رسیدی که در میان سه شاخۀ تنومندش که از زمین روییده بودند، عقابی برنزی در حال نشستن بر زمین بود. از پنج پله بالا می‏رفتی و زیباترین درخت جمیل که آنچه گل در قدرت خود داشت به باغ بخشیده بود را می‏دیدی و در حیرت این زیبایی مسحور بودی که درمی‏یافتی این گنبد مقام اعلی' است که از میان گل‏های قرمز جمیل می‏درخشد و گنبد طلایی در آبی پر رنگ آسمان همراه تکه ابرهای لطیف سفید و صورتی حرکت می‏کرد و ترا با خود به آسمان می‏برد و به خود می‏آمدی که

این وادی عشق است نگهدار قدم

این ارض مقدّس است فاخلع نعلیک

تا به خود آمده بودم نیسان همراهم نبود باید به داخل مقام رفته باشد، با نگرانی وارد می‏شوم. نیسان با سرعت و در نهایت سکوت و احترام از میان زائرین که به مناجات ایستاده‏اند می‏گذرد و جلوی عتبهء مقدّس می‏ایستد، با نگرانی جلو می‏روم، نیسان زانو می‏زند و در نهایت آرامش سجده می‏کند. روح در فضا موج می‏زند، بعضی از زائرین که او را دیده‏اند تبسم می‏کنند البته روحانیّت فضا به قلب بچۀ سه ساله بیشتر می‏نشیند.

چند سال بعد در حیفا زندگی می‏کردیم. نزدیک پانزده سال منزل ما در کوه کرمل بود و هر روز به هر کجا می‏رفتیم به نحوی از مقام اعلی' می‏گذشتیم و هر روز بارها در باغ‏های مقام و طبقات آن بالا و پایین می‏رفتیم و در ظلّ مقام مقدّس اعلی' کار می‏کردیم و هر بار که چشمم به مقام می‏افتاد زیبایی تازه‏ای در آن می‏یافتم و مقام از دفعهء پیش زیباتر بود، هر سال درخت جمیل بیشتر گل داده بود و سروها سربلندتر بودند و چمن بیشتر می‏درخشید. این چنین بود که دریافتم می‏شود رابطۀ قلبی تو با یک بنا همراه با تو رشد کند و عمیق‏تر و عمیق‏تر شود امّا این وقتی است که معمار معجزه کرده است و به گمان من جناب ماکسول با تأییدات حضرت ولیّ امرالله چنین کرده است.

چه طور می‏شد برای ساختمان جادّهء سلاطین کار کنی و هر روز شرح زیبایی را که حضرت ولیّ امرالله از آن شب فراموش‏نشدنی ۲۲ مارچ ۱۹۰۹ از مراسم استقرار عرش حضرت ربّ اعلی' در کوه کرمل را که در کتاب قرن بدیع مرقوم فرموده‏اند، در نظر نیاوری. « حضرت عبدالبهاء که تاج مبارک را از سر برداشته و کفش‏ها و لبّاده را به یک سو نهاده بودند به جانب تابوت خم شدند و در حالی که موهای نقره‏فامشان در اطراف سر مبارک پریشان و چهرۀ عزیزشان در نهایت درخشش بود، پیشانی مبارک را به کنار صندوق قرار داده با صدایی بلند شروع به گریه نمودند ». یادم هست داستان آن شب را جناب فیضی بزرگوار با چه روحی برای زائرین تعریف می‏کردند. نفس در سینه‏ها حبس می‏شد و زمان از حرکت می‏ایستاد. اگر شنیدن داستان آن شب آنقدر بر ما مؤثّر است، تأثیر آن بر حاضرین در آن شب مقدّس چه بوده است؟ حضرت ولیّ امرالله در آن شب سیزده ساله بودند. آیا این زیبایی و جلال، تناسب و هماهنگی که بر این کوه مقدّس خلق شده است تأثیری از آن خاطره را در خود ندارد؟ آیا شورعشق ایشان به حضرت ربّ اعلی' و حضرت عبدالبهاء را بیان نمی‏دارد؟

***

از آنجایی که جوازهای ساختمانی برای طبقات مقام اعلی' و ساختمان‏های قوس کرمل مشروط به تصویب طرح جامع شهرسازی کل مجموعهء اراضی مقدّسه در کوه کرمل بود؛ برای این که کار را از جایی شروع کنیم و وقت را تنها در انتظار تصویب جوازها نگذرانیم، کار را با توسعۀ طبقۀ دهم یعنی حدائق اطراف مقام اعلی' شروع کردیم. مسئولین شهرداری قبول کردند که این کار تحت عنوان محوطه‏سازی قابل انجام است و احتیاج به جواز ساختمانی نخواهد داشت. به علّت اختلاف سطح بسیار شدید بین سطوح زمین در شرق مقام اعلی' و غرب آن تنها راهی که این طبقه قرینه باشد و باغ‏ها در دو طرف با هم متوازن و هم‏سطح باشند این بود که سطح طبقه را در طرف شرق در حدود دوازده متر بالا بیاوریم و به این ترتیب در واقع ساختمانی بلند در زیر این باغ بوجود می‏آمد که یا باید با خاک پر می‏شد و یا به عنوان ساختمان انبار و فضای مورد لزوم باغبان‏ها و کارگران مورد استفاده قرار می‏گرفت و ما البته راه دوّم را انتخاب کردیم و به عنوان اوّلین مرحلۀ ساختمان‏های کوه کرمل در تاریخ ۲۳ می ۱۹۹۰ کار آغاز شد. در این روز که بیت العدل اعظم الهی آن را به عنوان شروع ساختمان پروژه‏های کوه کرمل به عالم بهائی بشارت دادند. امةالبهاء حضرت روحیّه خانم و جناب فروتن و اعضای بیت العدل اعظم الهی به محلّ ساختمان آمدند، نقشه‏ها و برنامۀ کار و جزئیات کامل به استحضارشان رسید و بعد همگی برای زیارت و مناجات به مقام حضرت اعلی' و حضرت عبدالبهاء مشرّف شدند و حضرت خانم در جلوی درب مقام ایستاده بودند و در نهایت سرور به یک یک عزیزان عطر گل سرخ عنایت می‏فرمودند. وقتی در آخر صف نوبت به من رسید خانم عنایتاً شیشۀ عطر را در میان دستمال سفید گلدوزی شدۀ ظریفی که در دست داشتند پیچیده و آن را در مشت من گذاشتند، این هدیۀ بسیار عزیز را حفظ کرده‏ام. وقتی سر به عتبۀ مقدّس گذاشته بودم بار دیگر هیبت این مسئولیت عظیم را با تمام سنگینی احساس کردم و بار دیگر با تمام وجود طلب هدایت نمودم و استدعا کردم که اگر طرح من لایق این مقام مقدّس نیست به هر طریق که ارادۀ الهی است متوقّف شود و به مرحلۀ عمل در نیاید زیرا که طبقات مقام مقّدس اعلی' باید لایق آن بنای ملکوتی باشد و جلوه‏گر منظر مبارک حضرت عبدالبهاء و حضرت ولیّ امرالله. باری از فردای آن روز کار شدّت گرفت. در درجۀ اوّل دیوار تکیه طبقۀ مقام اعلی' در سراسر طول آن باید بازسازی می‏شد و در قسمت چپ مقام به اندازۀ قسمت راست ادامه می‏یافت تا دو طرف به صورت قرینه در می‏آمدند و در نتیجه تراس مقام اعلی' به مقدار قابل ملاحظه‏ای توسعه می‏یافت. در عین حال لازم بود زیرسازی قسمت‏های قدیمی این طبقه گاهی تا عمق ۱۲ متر که به سطح کوه می‏رسید تقویت شود تا از نشست این طبقه و به هم‏ریختن باغسازی جلوگیری به عمل آید.

در این جا بود که دریافتم چرا درخت کهنسال محبوب من از زمین به صورت سه تنۀ عظیم ظاهر می‏شود یعنی در واقع سه شاخۀ اصلی آن از زمین شروع شده است. در زمان ساختمان این طبقه در اطراف درخت چندین متر خاکریزی شده بوده است و لذا تنۀ عظیم درخت در خاک مدفون است و آنچه به صورت سه تنۀ عظیم دیده می‏شود، در واقع سه شاخۀ آن هستند ولی افسوس عقاب برنزی که در اوّلین سفر زیارت مقام اعلی' چنان تأثیری در ذهن من گذاشته بود دیگر موجود نبود. از باغبان ها شنیدم که در یکی از طوفان‏های شدید شاخۀ بزرگی از درخت شکسته است و عقاب را به کلّی متلاشی کرده است. افسوس، به نظرم از ازل جای آن عقاب آن جا بوده است و حال چیزی در فضا کم بود.

در این طبقه درست در کنار بنای مقام اعلی' در زیر زمین تانک بزرگ آبی موجود است که در زمان حضرت عبدالبهاء وبا تبرع جناب محمّد با قرافنان ساخته شده است و آب باران سقف مقام اعلی' در این آب انبار جمع‏آوری می‏شده و برای آبیاری باغچه‏های اطراف مقام مورد استفاده قرار می‏گرفته است. البته این آب انبار سال‏ها بود که دیگر استفاده‏ای نداشت لکن از آنجا که حضرت عبدالبهاء در لوحی به افتخار جناب افنان به ایشان اطمینان داده‏اند که این آب انبار برای همیشه به نام ایشان باقی خواهد ماند، به جای خود باقی مانده بود و ما آن را با نهایت دقّت تمیز و بازسازی نمودیم و به عنوان یکی از مخازن آب برای مبارزه با آتش‏سوزی در طبقات مورد استفاده قرار گرفت و در حوضچۀ خروجی این مخزن هم که در زیر دیوار تکیه طبقۀ مقام اعلی' در طرف غرب طبقۀ نهم قرار گرفته است و در قدیم برای آب دادن به حیوانات باربر مورد استفاده بوده است نیلوفر آبی و سایر گیاهان آبزی کاشته شد تا به صورت یک آب‏نما به زیبایی در این گوشۀ خلوت باغ بیافزاید. در قسمت غرب تراس مقام اعلی' جادۀ زیبایی که از جلوی مقام اعلی' می‏گذرد به اطاق کوچک و سیمانی ختم می‏شود با پنجره‏های کوچک و دری که همیشه بسته است. این کلبۀ محقّر محلّ زندگی خادم محبوب حضرت ولیّ امرالله، ابوالقاسم خراسانی بوده است. جناب فیضی می‏فرمودند هیکل مبارک بعد از زیارت مقام به این جا تشریف می‏آوردند و گاهی در سایۀ درختان روی صندلی جالس می‏شدند و با زائرین صحبت می‏فرمودند. ابوالقاسم مورد عنایت بیشمار ایشان بودند، عکس او را در راهروی ورودی قصر بهجی و همچنین در کنار در ورودی مسافرخانۀ مقام اعلی' نصب فرموده‏اند و حتّی بعد از فوت این خادم باوفا به علامت عنایت در حقّ او این کلبه را حفظ فرموده‏اند حتّی وقتی لازم بود طبقۀ مقام را در این قسمت وسعت دهند کلبه را از محلّ خود به نقطۀ دورتر منتقل فرمودند تا به یادگار این خادم باوفا باقی بماند. با خود فکر می‏کردم چه داستان لطیف و عاشقانه‏ای این کلبۀ حقیر در کنار جادّۀ سلاطین و ملکۀ پرشکوه کرمل برای ابد رسم وفای الهی را خواهد سرود.

باری بعد از ماه‏ها کار این مرحله از ساختمان توسعۀ تراس مقام اعلی' تمام شد و آخرین قسمت کار، درختکاری و باغچه‏سازی آن بود که به کمک یک مقاطعه‏کار یهودی به آن پرداختیم. من نیت داشتم که کار را تا روز یکی از اعیاد بهائی که در پیش بود تمام کنیم. در ایّام محرمه پس از برنامۀ دعا و مناجات و تلاوت زیارتنامه زائرین و خادمین ارض اقدس در نهایت سکون و وقار به طواف مقام حضرت اعلی' و حضرت عبدالبهاء می‏پردازند و در آن ایّام که حضرت روحیه خانم در قید حیات بودند اگر در حیفا تشریف داشتند، در جلوی جمع حاضرین به طواف می‏پرداختند. بر حسب اتفاق جلسۀ عید روز شنبه بعدازظهر بود و لذا باید کار را تا جمعه بعدازظهر که ایّام سبت است و یهودیان کار نمی‏کنند تمام می‏کردیم تا وقتی شنبه بعدازظهر حضرت خانم و عزیزان احبّاء به طواف مقام اعلی' می‏پردازند این قسمت تازۀ باغ باز شده باشد و موجب سرور ایشان را فراهم نماید لذا کارگرها و مقاطعه‏کار با نهایت جدیّت و پشتکار مشغول بودند و بالاخره جمعه بعدازظهر قبل از ساعت سبت کار تمام شد و همۀ راه‏ها را باز کردیم و باغچه‏ها در نهایت نظم و طبقۀ مقام در کمال زیبایی و تقارن آمادۀ ورود عزیزان گردید. روز شنبه صبح زود به فکرم رسید سری به محلّ کار بزنم و مطمئن شوم همه چیز مرتب است و کارگرها وسیله‏ای را در باغ‏ها جا نگذاشته‏اند. صبح به آن زودی شهر خلوت است و هیچکس هم در باغ‏ها نخواهد بود. طراوت باغ و باغچه‏های جدید در آن صبح لطیف واقعاً تازگی و جلوۀ خیره‏کننده‏ای داشت و به عظمت و جلال مقام می‏افزود. همین‏طور که در باغچه‏ها قدم می‏زدم در نهایت تعجّب یکدفعه متوجّه شدم که مقاطعه‏کار یهودی ما در نزدیکی مقام ایستاده است. آرام به او نزدیک شدم و صبح به خیر گفتم. پرسیدم: عجیب است صبح روز سبت در محلّ کار چه می‏کنی؟ با نگاهی عجیب که هرگز ندیده بودم، چند لحظه بمن خیره نگریست. بعد گفت: این روزها که در این باغ کار می‏کردیم احساس می‏کردم نیروی عجیبی در این فضا موجود است. با خود می‏گفتم این به دلیل شدّت و فشار کار است، حرکت و سرعت و جدیّت کار تولید انرژی می‏کند. امروز صبح آمدم ببینم وقتی هیچکس در باغ نیست چه احساسی دارم. بعد با حالتی بسیار جدّی پرسید: آیا تو هم آن را احساس می‏کنی؟ او را در آغوش گرفتم و گفتم: بله... «این ارض مقدّس است» و ایشان سرش را به تصدیق تکان می‏داد.

مدّتی بعد تصمیم گرفتیم کلبۀ ابوالقاسم خراسانی هم باید تعمیر شود و لذا خواهش کردیم در را باز کنند. آن روز باغبان‏ها با نهایت خوشحالی اطّلاع دادند که شکسته‏های عقاب محبوب من را در اطاق پیدا کرده‏اند. فوراً آنها را بسته‏بندی کرده و به یکی از عزیزان مؤمن و فداکار بهائی در یکی از کشورهای عربی که متخصّص در کار برنز و آهن هستند و در تهیهء تمام قطعات برنزی در طبقات مقام اعلی' سخاوتمندانه ما را یاری کرده‏اند، فرستادیم و ایشان از یکی از هنرمندان خواستند قطعات عقاب شکسته را موقتاً به هم متصل کنند و بعد از روی آن قالب‏گیری شد و دو نمونه از آن در نهایت زیبایی تهیه شد. یکی را در وسط سه شاخۀ درخت کهنسال یعنی همان نقطۀ اصلی آن گذاشتیم و یکی را روی پل پشت مقام اعلی' قرار دادیم. به نظر من آن روز درخت کهنسال از بازگشت عقاب حضرت ولیّ امرالله در نهایت خوشحالی بود.

گلنار

2011-01-04T21:46:00.003+03:30

فریبرز صهباء

گل باغ آشنایی، گل من، کجا شکفتی؟

که نه سرو می‏شناسد

نه چمن سراغ دارد.

گل من، تو راز ما را به کدام دیو گفتی؟

که بریده ریشۀ مهر، شکسته شیشۀ دل.

(م. آزاد)

زندگی داستان پرماجرا و دنباله‏داری است که هر روز صفحه‏ای از آن را می‏خوانیم. هیچوقت هم نمی‏شود صفحۀ بعد را پیش‏بینی کرد زیرا نویسندهء خیال‏پردازش هیجان و غیرمترقبه را دوست دارد و آنچه در فکر ما هست را دگرگون می‏خواهد و آخر داستان را هم هرگز نمی‏دانیم، گویا این همه «از مقتضای حضرت عشق است و باید چنین باشد».

از خواب برخاسته بودم، چند ساعتی در دانشگاه گذرانده و بعد به دفتر کارمان رفته بودم، باید پروژۀ مهمّی را تحویل می‏دادیم. چند نفر از رفقا هم آمده بودند به کمک و شور و نشوری بود. یادم نیست چه ساعتی از روز بود که بر حسب تصادف از نزدیکی در می‏گذشتم که زنگ در را زدند، معمولاً علی مستخدم دفتر در را باز می‏کرد امّا چون «باید چنین باشد» من در را باز کردم. دختری زیبا و قد بلند با صورتی ملکوتی خود را معرفی کرد «گلی» با برادرش کار داشت. از جلوی در کنار رفتم و او با آرامش از کنار من گذشت و گویی چیزی در روح من برای همیشه تغییر کرد. من بیست ساله بودم و تا آن روز حتّی فکر ازدواج به سرم نگذشته بود، در یک لحظه به قلبم گذشت با شریک زندگی خود روبرو شده‏ام و چند ماه بعد با هم ازدواج کرده بودیم. حتّی امروز هم برایم باورکردنی نیست که مهم‏ترین واقعۀ زندگی انسان ممکن است اینطور ساده و سریع اتفاق بیافتد ولی حقیقت زندگی این است. سی و شش سال زندگی مشترک و پرماجرای ما مثل ۳۶ روز با سرعت گذشتند و گلی عزیز همان طور که با سرعت به زندگی من وارد شده بود افسانه‏وار و سریع از آن بیرون رفته است.

به سفر هند باید می‏رفتم. چند روزی بود گلنار صبح‏ها با سردرد از خواب برمی‏خاست، از او خواستم با دکتر چشم تماس بگیرد. از هندوستان هر روز تلفنی با هم صحبت می‏کردیم، همه چیز آرام و معمولی بود. دو هفته بعد به تورنتو مراجعت کردم و گلنار مثل همیشه به استقبالم آمد. در راه از سفر صحبت کردیم و یکباره یادم آمد پرسیدم: دکتر چه شد؟ آیا دنبال کردی؟ سکوت کرد. وقتی اصرار کردم، جواب داد! و با آن جواب آسمان بر سرم فرو ریخت: «سرطان در مرحلۀ آخر» و سه ماه بعد گلنار عزیز و زیبا که خورشید آسمان زندگی من بود در ساعت هفت بعدازظهر ۲۵ مارچ سال ۲۰۰۵ غروب کرد و ما را تنها گذاشت.

به قول جاودانه فروغ فرخ‏زاد:

همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می افتد؛

این کیست؟

این کسی که روی جاده ابدیت

به سوی لحظۀ توحید می‏رود؟

* * *

امّا داستان آن ۳۶ سال یا ۳۶ روز خود افسانه‏ای است شنیدنی و اگر بنویسم کتابی بزرگ می‏شود سرشار از شور زندگی امّا افسوس که برای من بسیار دشوار است، زیرا زخمی بسیار دردناک را باز می‏کند که بعد از گذشت نزدیک پنج سال هنوز تازه است و اگر این چند خط را می‏نویسم تنها از آن روست که در زندگی من خاطره‏ای نیست که گلنار در آن با تمامی وجود حاضر نیست و حالا که بعضی از این خاطرات را می‏نویسم از این مختصر چاره‏ای نیست.

باری در اوّل عید رضوان سال ۱۹۶۹ در طهران نامزد شدیم. او بیست سال و من بیست و یک سال داشتم. هر دو بسیار جوان بودیم و به خیال خود انقلابی و پرشور. تنها، در پارک فرح طهران نشستیم، مناجاتی خواندیم و نامزد شدیم. همین که مناجات تمام شد دکتر داوودی عزیز و بزرگوار که همیشه از محلّ کار خود از راه پارک فرح به منزل خود می‏رفت، در جلوی ما ظاهر شدند و با تبسّم شیرین همیشگی خود تنها شاهد این واقعۀ مهمّ زندگی ما گردیدند (سال‏ها بعد دکتر داوودی را در راه رفتن به منزل در همین پارک ربودند و دیگر از ایشان خبری به دست نیامد).

چند ماه بعد در ژانویه ۱۹۷۰ اوّلین شمارهء مجلّۀ ورقا منتشر شد. از یک سال قبل، جناب فیضی بزرگوار که به ایران تشریف آورده بودند از جمعی متخصّصین تعلیم و تربیت خواسته بودند اقدام به تأسیس مجلّه‏ای برای کودکان بهائی کنند و به رسم همیشگی خود که می‏خواستند جوانان در خدمات امری از بزرگترها تعلیم بگیرند، من را هم که از شاگردان ارادتمندشان بودم اگر چه در امر تعلیم و تربیت تجربه‏ای نداشتم به شرکت در این جمع تشویق فرموده بودند و من با اشتیاق در جلسات حاضر می‏شدم و چون شرکت‏کنندگان متخصّصین فن بودند، در نهایت دقّت و وسواس در این که مطالب باید بر چه اصولی نوشته شود صحبت می‏شد امّا چندان کاری روی مجلّه انجام نمی‏گرفت و سرعت کار با شتاب ذاتی و جوشش روحی این جوان عجول هماهنگی نداشت.

از روزهای اوّل آشنایی با گلنار صحبت از خدمتی می‏کردیم که با هم مشترکاً در آن همکاری داشته باشیم لذا یک روز به فکرمان رسید که چرا کار مجلّۀ بچه‏ها را شروع نکنیم. اوّل کاری که کردیم جلسه‏ای تشکیل دادیم و از دوستان خود که احتمال علاقه‏شان می‏رفت دعوت کردیم تا چنانچه علاقمند به همکاری باشند داوطلب شوند. اکثراً حاضر بودند کمک‏هایی بکنند ولی تنها دو نوجوان دبیرستانی یعنی شاهکار ارجمند و مهرداد امانت که در آن موقع در سال‏های آخر دبیرستان تحصیل می‏کردند، حاضر به همکاری مستمر شدند. کمی بعد خانم مهرشید اشرف که تازه از ایتالیا به ایران آمده بودند و علاقه مند به کار برای بچه‏ها بودند هم به جمع ما پیوستند و این‏گونه هستۀ مرکزی هیأت تحریریۀ مجلّۀ ورقا به وجود آمد.

در آن وقت گلنار دانشجوی رشتۀ گرافیک در دانشکدۀ هنرهای تزئینی بود و لذا از او خواستم برای مجلّه نقاشی کند. در شمارۀ اوّل و دوّم مجلّه با ترس و لرز بسیار از تصاویر و طرح‏های مجلّات دیگر کودکان تقلید کردیم ولی از شمارۀ سوّم گلنار بتدریج آغاز به طرّاحی مستقیم کرد و به زودی استعداد فوق‏العادۀ او در کار نقاشی برای کودکان در نهایت وضوح معلوم گردید. گلنار عاشق بچه‏ها بود و در طرّاحی دستی بسیار محکم داشت، به خاطر روح بسیار لطیف و حساسش زیبایی را حس می‏کرد و به رنگ عشق می‏ورزید. ذهنش پاکی و سادگی ذهن کودکان را داشت و خود در عالم افسانه‏ها می‏زیست لذا آنچه می‏کشید شفافیت و رنگ دنیای پریان را داشت و مستقیم در قلب بچه‏ها می‏نشست.

بعد از مّدت کوتاهی چنان در کار طرّاحی کودکان استادی یافت که هر چه فکر می‏کرد را بدون احتیاج به طرح مقدماتی بر کاغذ می‏آورد گویی از صحنه‏ای واقعی که در جلوی چشمش می‏بیند طرح می‏زند. خیلی زود مشخص بود که خداوند او را برای نقاشی برای کودکان آفریده است، این بود که روزی که به کار حرفه‏ای مشغول شد کار طرّاحی و فیلمسازی مصوّر کودکان را در پیش گرفت و در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با هنرمندان مشهوری چون علی‏اکبر صادقی، فرشید مثقالی، احمدرضا احمدی و عباس کیارستمی همکاری یافت. امّا عشق و علاقۀ واقعی او مجلّۀ ورقا بود. بعد از کار تا نیمه‏های شب با تیم ورقا که دیگر به حدود هشت یا نه نفر رسیده بودند کار می‏کردیم و آن شب‏ها را بسیار عزیز می‏داشتیم. گلنار در اوج موفّقیّت کارهای هنری خود بود که نیسان اوّلین فرزند ما به دنیا آمد. یک لحظه تردید نکرد که باید کار و حرفهء خود را فدای تربیت بچه‏هایش بکند. از کار کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استعفا کرد و از آن پس زندگی او وقف خدمت به ورقا و تربیت بچه‏هایش بود. نیسان و پس از او شمیم و شیرین در اکثر نقاشی‏های او در ورقا به صورتی متجسّم هستند.

وقتی مسؤولیت طرح مشرق‏الاذکار هند به عهدۀ من قرار گرفت عازم انگلیس و از آن جا هندوستان شدیم و تا آخر سال ۱۹۸۶ که مشرق‏الاذکار افتتاح شد، گلنار با فداکاری و خوشرویی به خدمت احبّاء و وظیفۀ فرشتۀ نگهبان خانواده اشتغال داشت. وظیفۀ او بسیار سنگین بود اوّل باید در غیبت همسری که شب و روز در مشرق‏الاذکار مشغول بود، شادی و سرور خانواده را تأمین کند و بچه‏ها را مطمئن سازد که در کار پدر در ساختمان شریک و سهیمند و بعد همراز و همفکر و غمخوار من در سختی‏ها و مشکلات و امتحاناتی که از حدّ و حصر بیرون بودند باشد. مشکلات فنّی و مالی و سیاسی از هر طرف بیشتر و بیشتر می‏شدند و گلنار اوّل مشاور و محرم و غمخوار من بود و مثل خواهری مهربان به یکایک کارمندان مشرق‏الاذکار که در زیر فشار کار بودند، می‏رسید تا مبادا دلگیر و خسته شوند. از اوضاع خانودگی و جزئیات مسائل زندگیشان مطّلع می‏شد و همچون وجدان من را آگاه و مطّلع می‏کرد تا روح خدمت و اتّحاد جای خود را به روابط خشک مدیر و کارمندی ندهد. او را به شوخی مدیر روابط عمومی و وزیر امور خارجهء خود می‏خواندم. وقتی یکی از داوطلبین جوان مشرق‏الاذکار مریض بود، با او در بیمارستان بود و من را در لحظه لحظۀ وقایع قرار می‏داد. وقتی همسر یکی از کارمندان من بیمار بود از او در منزل ما پرستاری می‏کرد و هرگز نگذاشت بچه‏هایمان مشرق‏الاذکار را رقیب محبّت خود و پدرشان بدانند بلکه بدانند ما همۀ خانواده با هم مسئول این کار مهم هستیم و همه با هم آن را می‏سازیم و این واقعیّت محض بود، چه در هندوستان و چه در حیفا. این است که وقتی در روز افتتاح مشرق‏الاذکار گزارش خود را به جمع ده‏هزار نفری شرکت‏کنندگان می‏دادم اوّل خواستم گلنار به روی صحنه بیاید و در کنار من بایستد و گفتم که او شریک و سهیم کامل من در آنچه انجام شده است بوده و خواهد بود. از این که در مورد او صحبت شود یا اسمی از او ببرند نفرت داشت و آنچه من در قدردانی از او گفته‏ام بدون رضایت قلبی او و حتّی گاهی در مقابل اعتراض او بوده است. آن روز هم با سختی بسیار به روی صحنه آمد.

از آن جا که از آغاز جوانی در واقع با هم بزرگ شده بودیم در مابین ما احتیاج به حرف زیادی نبود، زبان قلب یکدیگر را خوب می‏فهمیدیم. گلنار با دقّت و علاقه به نظرات من در مورد کارش گوش می‏داد، هرگز بحث و مجادله نمی‏کرد و می‏خواست کار مطابق میل من باشد. اهمّیّت همدلی و اتّحاد را خیلی خوب می‏دانست این بود که در تمام امور خود با او مشورت می‏کردم، می‏دانستم جز به اصل به چیز دیگری توجّه ندارد و لذا آنچه بگوید خالی از هر گونه نظر شخصی و به صلاح کار است و واقعاً این طور بود.

چند هفته از اقامتمان در هند مانده بود که نامه‏ای از معهد اعلی دریافت کردیم. ما را مورد عنایت بسیار قرار داده و به یک دورۀ زیارت اعتاب مقدّسه دعوت فرموده بودند. در این مدّت میهمان بیت العدل اعظم می‏بودیم و در مورد آینده با ما مشورت می‏فرمودند.

یک ماه بعد برنامۀ زندگی‏مان بکل عوض شده بود، وظیفۀ طرح طبقات مقام اعلی' و مدیریت و اجرای تمام پروژه‏های کوه کرمل یعنی ساختمان‏های قوس و طبقات کوه کرمل به من واگذاشته شده بود و چنین بود که برنامۀ ۱۶ سال بعد زندگی ما مقرّر گردید و افتخار یافتیم در قلب عالم در تحت اشراف معهد اعلی خدمت کنیم. چه دوران مخصوصی بود و چه سعادتی که شامل حال ما شده بود و چه ماجراها و معجزاتی که منتظر ما بود.

از روز ورود به حیفا من غرق در امور کار طرح و مسائل مدیریت پروژه‏ها بودم و گلنار با دریایی از مسائل مربوط به زندگی و بچه‏ها که دیگر در سنین بسیار حساسی بودند روبرو بود و همچنان با نهایت محبّت و دقّت به حفظ روحیهء کارمندان و همکاران تیم ما که بتدریج به بیش از ۳۰ ملّیّت مختلف رسیده بودند هم ادامه می‏داد. از احوال یک یک خبر داشت، مسائل بچه‏ها را با نهایت دقّت دنبال می‏کرد و هر موقع احتیاج به دخالت من بود مرا مطّلع می‏کرد. به اصرار من که هر روز مدّتی را به کار دفتر بپردازد و از مسائل روزمرۀ منزل دور بماند، روزی حدود چهار ساعت به دفتر می‏آمد و با هم کار می‏کردیم. گلنار مشاور واقعی من در همۀ سال‏های زندگیمان بود، حتّی جمیع مسائل طرح و امور اداری را با او در میان می‏گذاشتم. به گمان من هر کار هنری ترکیبی از جدیّت، استحکام و ارادۀ مردانه و ظرافت و وجدان زنانه را لازم دارد. در کارهای من گلنار آن وجدان کار بود و اینست که من او را شریک و سهیم خود در آنچه کرده‏ام می‏دانم و درست نمی‏دانم به طریق دیگری در این مورد صحبت کنم. در شب افتتاح پروژه‏های کوه کرمل در گزارش خود گفتم:

« آنچه سهم کار و خدمت من چه در طرح طبقات کوه کرمل و چه در مدیریت ساختمان‏های قوس کرمل باشد را مدیون فرشته‏های نگهبان خود می‏دانم که بعضی از عالم ملکوت و بعضی از عالم خاک همیشه همراه و محافظ من بوده‏اند. اگر از ذکر نام فرشتگان در عالم بالا بگذریم، صحبت در مورد فرشتگان خاکی را می‏توانم با اسم همسرم گلنار شروع کنم که شریک واقعی من در جمیع آنچه در زندگی کرده‏ام بوده است. او نه تنها همکار و الهام‏بخش من در تمام امور زندگی مشترکمان است بلکه به عنوان یک هنرمند و طرّاح ارزشمند در جمیع امور با من همکاری نزدیک داشته است. اگر پشتیبانی و همکاری گلنار و فرزندانم در این سال‏های دراز پرماجرا نبود من امروز در مقابل شما نایستاده بودم » و این واقعیّت است و آن را در همه جا تکرار کرده‏ام.

احترام و ارتباط قلبی ما از یک طرف و صبر و آرامش و پشتکار گلنار باعث می‏شد بتوانیم بدون کوچک‏ترین فشاری روزها و هفته‏ها روی جزئیات یک طرح کوچک کار کنیم. اگر ده بار طرحی را تغییر می‏دادم، بدون کوچک‏ترین سؤال و بحثی قبول می‏کرد. می‏دانست تنها از این کنکاش و جستجوهاست که کار بهتر و کامل‏تر می‏شود و نتیجۀ این تلاش‏ها به نفع کار است لذا ترجیح می‏دادم در مورد جزئیات طرح با او کار کنم. به نظر من انسان خداوند را در جزئیات عالم به چشم می‏بیند وقتی از نزدیک به جزئیات یک گل و یا یک ماهی و یا حتّی یک سنگ می‏نگریم به عظمت و زیبایی خلقت ایمان می‏آوریم. اینست که وقتی بنایی ساخته می‏شود که باید لیاقت مقام حضرت اعلی' را داشته باشد البته باید در هر جزء آن عظمت و جلال امر مبارک ملاحظه شود. این دور دور زیبایی و جمال است. این جادّۀ سلاطین است، طبقاتٍ من النور نوراً علی نور است. گلنار بسیار مؤمن بود و عاشق مقامات مقدّسه و قدر این نعمت که نصیب ما شده بود را خوب می‏دانست. روزها و ماه‏ها روی دروازه‏ها، دست‏اندازها و فوّاره‏ها کار می‏کردیم و به رنگ گل‏های باغچه‏ها و ترکیب رنگ‏ها در فصول مختلف سال می‏اندیشیدیم، هر بوته و گیاه زیبایی در باغی می‏دیدیم فکر آن بودیم که کجا از آن استفاده کنیم، گل بنفشۀ نارنجی با کدام نوع آبی متناسب است و سبز چه نوع چمن مانند زمرد می‏درخشد و با سبز نقره‏ای "سانتولنیا" و سبز سرد آبی سرو بهتر جلوه می‏کند. وقتی گل‏های آبی درخت "جاکاراندا" بر زمین می‏ریزد، در کنار چه گلی بیشتر به باغ جلوه می‏بخشد. عطر ملکوتی گل‏های بنفشۀ وحشی را حضرت ولیّ امرالله دوست داشتند و آن را بر روی عتبۀ مقدّس می‏گذاشتند، اگر بنفشۀ وحشی در حاشیۀ طبقات کاشته شوند با دل زائرین چه می‏کنند و اینها بود حرف‏هایی که با هم می‏زدیم تا وقتی که از خستگی بیهوش به خواب می‏رفتیم و فردا داستان دیگری بود.

حضرت اعلی' در بیان مساجد به یادبود حروف حی از لنترن (فانوس) صحبت می‏فرمایند پس باید چراغ‏ها به صورت فانوس باشند و طرح یک فانوس چهار ماه کار بود، آن هم از دل و جان و باید دعا می‏کردی و التماس که این طرح مورد قبول واقع شود زیرا این هر باغی نیست باغ ملکوت است. باغ مقام حضرت اعلی' است و حضرت اعلی' جز بهترین و زیباترین نمی‏پسندیدند مگر نه این که در بیان فارسی می‏فرمایند:

« نهی شده که کسی شیئی را با نقص ظاهر فرماید با آن که اقتدار به اکمال آن داشته باشد. مثلاً اگر کسی بنای عمارتی گذارد و آن را به کمال آنچه در آن ممکن است نرساند هیچ آنی بر آن شیئ نمی‏گذرد مگر آن که ملائکه طلب نقمت می‏کنند بر خداوند بر او، بلکه ذرّات آن بنا هم طلب می‏کنند ». (بیان فارسی۶:۳)

حضرت روحیه خانم گلنار را خیلی دوست داشتند و در حقّ او بسیار عنایت می‏فرمودند. بسیار اتفاق می‏افتاد ایشان را با ماشین برای گردش می‏برد و وقتی برمی‏گشت مدّت‏ها با نهایت شور و شوق در مورد ساعت‏های خوشی که در خدمت ایشان گذرانده بود صحبت می‏کرد.

گلنار نمونۀ فداکاری و محبّت بود حتّی با مرگش جان فرزندانش را نجات داد. قرار بود نیسان و شمیم و همسرانشان در آن سال برای تعطیلات کریسمس به جزیره‏ای در نزدیکی اندونزی بروند به خاطر وضع بحرانی گلنار در بیمارستان مجبور شدند سفر خود را لغو کنند و درست در همان هفته بود که سونامی وحشتناک اندونزی اتفاق افتاد و اکثر مردم آن جزیره کشته شدند.

بیت العدل اعظم در نامه‏ای خطاب به محفل ملّی کانادا خدمات او را چنین مورد عنایت قرار دادند:

یاران عزیز الهی

از خبر درگذشت خادمۀ محبوب امر الهی گلنار صهبا به شدّت اندوهگین و محزونیم. قلب طافح و صفات ملکوتیش در همۀ کسانی که با وی روبرو شده‏اند تأثیری فراموش‏نشدنی به جای گذاشته است. خدمات خالصانه و بی‏شائبه‏اش از جمله همکاریش در امور هنری پروژۀ مشرق‏الاذکار هندوستان که بعد با طرّاحی سردرها و تزئینات آهنین برای تجمیل طبقات کوه کرمل به اعلی درجه رسید گواهی پاینده‏ای از عشق و انجذابش به آستان جمال اقدس ابهی به یادگار گذاشته است. به محفل روحانی هند توصیه می‏شود که احتفال تذکّر شایسته‏ای به افتخار وی در مشرق‏الاذکار جنوب آسیا در دهلی نو ترتیب دهند. در اعتاب مقدّسه برای ارتقاء روح پرانوارش در جمیع عوالم الهی و برای تسلای قلوب همسر محبوبش فریبرز و فرزندان عزیزش نیسان و شمیم و شیرین و خانواده‏هایشان صمیمانه دعا می‏کنیم. بیت العدل اعظم

جناب فتح اعظم با قلم شیوای خود در سوگ مرگ او چنین مرقوم داشتند:

برادر بزرگوار جناب مهندس فریبرز صهبا ملاحظه فرمایند:

گلی که از باغ بهشت بود از عالم آب و گل برست و به گلشن بقا پیوست مادام‏الحیات از نیسان عنایت جمال ابهی تر و تازه بود. شمیم دلاویزش مشام جان عزیزان و یاران مشتاقش را معطّر می‏ساخت. خلق و خوی آرامش آرامش می‏بخشید و تبسّم‏های شیرینش شورانگیز بود. همسر وفادارش را ظهیر و پشتیبانی کاردان بود و آثار تزئینی زیبایش در طرح‏های بی‏نظیر شریک زندگانیش پیوسته نمایان بود و خواهد بود. خدمات مداومش در ترویج تربیت کودکان و معاضدت در تأسیس مشروعات عظیمۀ همسر مهرپرور در هندوستان و ارض اقدس از خاطر نرود و البته در عوالم لانهایۀ الهی اجرش جزیل است و مقامش رفیع. بازماندگان بزرگوار و یاران داغدارش آتش فراق را با آب حیات آثار مبارکه تسکین بخشند. آرزومندیم محبّت و عواطف قلبیۀ این دوستداران قدیم را بپذیرید. مارچ ۲۰۰۵

شفیقه و هوشمند فتح اعظم

شاید نشانی از پاکی روح لطیفش باشد که آخرین طرحی که برای مجلّۀ ورقا ماه‏ها پیش از آن که از بیماریش چیزی بداند کشید و در پشت جلد شمارۀ ۵ در سال ۲۰۰۴ چاپ شده دختری زیبا را نشان می‏دهد که همچون پری زیبایی همراه با ورقا در آسمان در پرواز است، آزاد و فارغ از هر خیال.

استاد مطهری و ختم نبوت

2011-01-04T19:55:00.000+03:30

برفضای ایران بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ،غروری حاکم بود.نیروی اسلام ، ناممکنی را ممکن وسلطنت نسبتا قدرتمند پهلوی را به دلیل اهانت به یکی از مراجع تقلید و با دست خالی در مقابل توپ و تفنگ و مسلسل و در کمتر از یک سال،واژگون ساخته بود. حتی دستیابی به فضاهای دور دست جهانی نیز دورازدسترس نمی نمود.لذا انتظار می رفت که در عرصه علمی نیز، برتری ایدئولوژیک اسلام نمایان گردد. و این برای استاد مطهری،انگیزه خوبی بود.ایشان، از جمله متفکرین عالم تشیع است که سعی بسیار بر حل مسائل مطروحه در کلام اسلامی و از جمله مساله خاتمیت حضرت محمد، به طریقی عقلانی نمود.در ادوار گذشته ،اکثریت علما چندان خود را به این روش متعهد نمی دانستند .از نظر انها ختم نبوت، نص قران و جزء اصول اعتقادات و بی نیازازتحلیل بود.اما استاد دریافته بود که نمی توان مساله را فقط از بعد استدلال نقلی طرح کرد.گر چه کوشش استاد می توانست در روشن شدن افکار مردم ایران،بسیار موثر افتد اما به دلایلی و از جمله اجتناب تاریخی اکثریت علما از تاویل ایات قران و اصرار برتکیه به ظواهر ایات ، نظریات ایشان ،عمدتا در جهت تثبیت عقاید سنتی موجود در بین مردم بیان گردید و باعث دور ماندن انها از اندیشه های جدید و کارامد تر شد.

استاد مطهری در باب " علت ختم نبوت به حضرت محمد "،چنین می نویسد:

....اولا بشر قدیم به علت عدم رشد و عدم بلوغ فکری،قادر به حفظ کتاب اسمانی خود نبود.معمولا کتب اسمانی ،مورد تحریف و تبدیل قرار می گرفت و یا بکلی از بین می رفت از این رو لازم می شد که این پیام تجدید شود.زمان نزول قران یعنی 14 قرن پیش،مقارن است با دوره ای که بشریت،کودکی خود را پشت سر گذارده و مواریث علمی و دینی خود را می تواند حفظ کند.و لهذا در اخرین کتاب مقدس آسمانی،یعنی قران،تحریفی رخ نداده.مسلمین از ساعت نزول هر ایه ،عموما ان را در دلها و در نوشته ها حفظ می کردند به گونه ای که امکان هر گونه تغییر و تبدیل و تحریف و حذف و اضافه ،از بین می رفت و لهذا دیگر تحریف و نابودی در کتاب اسمانی رخ نداد و این علت که یکی از علل تجدید نبوت بود ،منتفی گشت.

ثانیا ،در دوره های پیش،بشریت بواسطه عدم بلوغ و رشد،قادر نبود که یک نقشه کلی برای مسیر خود دریافت کند تا با راهنمایی ان نقشه،راه خویش را ادامه دهد.لازم بود مرحله به مرحله و منزل به منزل راهنمایی شود و راهنمایانی،همیشه او را همراهی کنند.ولی مقارن با دوره رسالت ختمیه و از ان به بعد،این توانایی که نقشه کلی دریافت کند،برای بشر پیدا شده است و برنامه دریافت راهنماییهای منزل به منزل و مرحله به مرحله،متوقف گشت........علمای امت ،متخصصانی هستند که با استفاده از نقشه کلی راهنمایی که اسلام به دست می دهد و با تدوین و تنظیم ایین نامه ها و تاکتیکهای موقت،راه را می نمایانند.

ثالثا،غالب پیامبران و بلکه اکثریت قریب به اتفاق انها،پیامبر تبلیغی بوده اند و نه تشریعی.پیامبران تشریعی شاید از ] تعداد[ انگشتان یک دست تجاوز نکنند......علمای شایسته امت در عصر خاتمیت ،که عصر علم است ،قادرند با معرفت به اصول کلی اسلام و شناخت شرایط زمان و مکان ،ان کلیات را با شرایط و مقتضیات زمانی و مکانی تطبیق دهند و کلام الهی را استخراج و استنباط نمایند.نام این عمل ،اجتهاد است.....لذا در عین اینکه نیاز به دین منتفی نیست،نیاز به تجدید نبوت برای همیشه منتفی است.." مجموعه اثار ج2 ص 184

این است نظریه ای که استاد برای اثبات علمی و عقلانی خاتمیت حضرت محمد ارائه می دهد.ملاحظه می شود که استاد، علی رغم درایت و تیز هوشی و البته وام گرفتن از اراء کسانی چون مرحوم اقبال لاهوری ،متاسفانه نتوانسته خود را از قیود فکری مسلط بر زمانه، رها ساخته و ان گونه که از استاد والامقامی چون ایشان انتظار می رفت ،به شرح مطلب بپردازد.ایشان،گرچه با استاد شریعتی،در بسیاری موارد مخالفت می کرد ( و بنا بر روایتی،علت ترور او توسط گروه فرقان هم همین امر بوده است)،اما در این مبحث ،همان نظر شریعتی مبنی بر"تحریف کتب اسمانی قبل و عدم تحریف قران به علت بلوغ بشر" را تایید می کند.نظرات ایشان،چند اشکال عمده دارد.

سوال مهم این است که ازلحاظ تاریخی و اجتماعی و فکری ،چه تفاوت بارزی بین مردم مکه در زمان حضرت رسول اکرم و مردم شام در زمان حضرت مسیح وجود داشت و دقیقا چه چیز و یا چه کس قران را حفظ نمود؟حرف قران،"ان علینا جمعه و قرانه " و "ثم ان علینا بیانه" و "انا له لحافظون"است.یعنی حفظ قران را خداوند،خود بعهده گرفته و تضمین می نماید و حتی لحن قران به گونه ای است که به نظر می رسد خداوند در این ایات قصد دارد نگرانی حضرت محمد از عاقبت قران را بر طرف و او را مطمئن سازد که قران حفظ می شود.ایا خداوند فقط نگران قران بود و تورات و انجیل و بقیه کتب اسمانی برای او مهم نبود؟بیان انجیل را چه باید کرد که می گوید :" اسمان و زمین ممکن است زایل گردد ولی کلام پسر انسان ،هرگز زایل نمی گردد "؟ به هیچ منطقی نمی توان گفت که سعادت میلیاردها انسان قبل ازپیدایش اسلام، برای خداوند،بی اهمیت بوده و برنامه ای برای حفظ کتابهایی که خود برای انها فرستاده بود ،نداشت و لذا کتاب انها را به امان خدا(شاید خدایی دیگر!)رها کرد.پس منظور استاد از رسیدن به بلوغ برای حفظ کتاب ،چیست؟کمی دقیق تر شویم تا ببینیم حفظ یک کتاب دقیقا به چه معناست و برای ان چه شرایطی لازم است و سپس بررسی کنیم که مردم عربستان از چه جنبه ای بر مردمان دیگر زمانها و مکانها،رجحان داشتند.

حفظ کتاب دو شکل کلی دارد:حفظ مادی و حفظ معنوی.حفظ مادی یعنی حفظ کلمات الهی به همان صورت و ترتیبی که نازل شدند و حفظ معنوی یعنی این که علاوه بران ،منظور اصلی کلمات الهی نیز درک شود مثلا مسیحیان ،انجیل را می خواندند اما مفاهیم اصلی ان را درک نمی کردند و یا انها را بر طبق هوی و هوس خود تفسیر می کردند.پس با وجود اینکه کتاب الهی در بین انها بود،ولی از لحاظ معنوی نتوانستند ان را حفظ کنند لذا در عهد رسول الله ،به ایمان به ان مظهر الهی،موفق نشدند.اما از بیان استاد صریحا مفهوم می شود که منظور ایشان به هیچ وجه حفظ معنوی نیست .اما در حفظ مادی ،یعنی حفظ جسم یک کتاب ،چه عواملی دخالت دارند و رشد و بلوغ مردم حجاز تا چه حد ممتاز بوده است؟خط و کاغذ و قلم که واضح است که سابقه بسیار قدیمی داشته و اختراع مردم حجاز نبوده است.شکل کتاب که علت صوری است نیز مسبوق به سابقه ای بس طولانی و بسیار درخشانتر می باشد.استاد شریعتی ،وضعیت حجاز را از لحاظ فرهنگ کتاب و کتابداری و کتابخوانی،این گونه روایت می کند.می گوید:

" در جامعه ای که تنها در بزرگترین شهر تجارتی و باز و پیشرفته اش،هفت خط نویس،بیش نبوده است و در کشوری (عربستان) که تاریخ،یک نسخه کتاب در ان سراغ ندارد،خدایش به مرکب و قلم و نوشته سوگند می خورد و در میان مردمی که قلم را ابزار کار چند مرد زبون و عاجز بی افتخار می دانند......) <اسلام شناسی ص 502>

با این اوصاف ،نمی توان از بالا بودن فرهنگ کتاب در بین چنین قومی حرفی زد.ممکن است استاد مطهری ،ناظر به امکانات تکنولوژیک بوده است ولی نمی توان تکنولوژی موجود در عصر حاضر را ملاک قرار داد زیرا حفظ قران مساله ای است که در قرن هفتم میلادی و در حجاز رخ داد که هیچ برتری تکنولوژیک نسبت به ادوار قبل از خود نداشت.متاسفانه استاد هیچ توضیح قابل توجهی در تشریح کیفیت بلوغ بشر ،ارائه نمی کند.

این گفته و نظر ،تناقض اشکاری با دیگر بیانات ایشان دارد . همچنان که قبلا اشاره رفت،بر طبق نظر استاد،برنامه تمامی انبیا با تحریف کتب اسمانی، عقیم مانده است. شما تصور کنید بشری که حتی نمی توانسته کتاب مقدس خود را حفظ کند،به درجه ای از رشد و بلوغ رسیده که می تواند برنامه ای برای هدایت الی الابد را دریافت کند. لذا جای طرح این سوال است که کدام نقشه و طرح و راهنمایی و هدایت تبلیغی و تشریعی،بشر را به چنین مرحله متعالی از رشد اجتماعی و بلوغ فکری رساند؟شک نیست که با فرضیه استاد مبنی بر تحریف کتب اسمانی قبل،این نقشه،دیگر نمی تواند یک هدایت الهی باشد و لذا حتما بشر با عقل و تدبیر خود،به این مرحله رسیده است.حال باید پرسید که :

اولا این چه دین و شریعت و هدایت و راهنمایی الهی است که می اید تا کتاب که اصل هدایت است را بیاورد ولی هنوزنیاورده،با خود می برد بدون اینکه حتی اجازه رونویسی و یا تکثیر ان را بدهد و در نهایت هم، این بشرمظلوم است که باید با عقل خود راه خود را بیابد؟!

ثانیا ،بشری که بدون کمک الهی توانسته خود را این قدر بالا بکشد و از مرحله عجز و زبونی،خود را به بشری مستعد برای درک هدایت همیشگی،(هزار ،یک میلیون،صد میلیون سال و شاید هم بیشتر)تبدیل کند،اصولا دیگر چه نیازی به این هدایت دارد؟ان موقع که لازم بود ،کسی جز خود او، به داد ش نرسید(زیرا ظاهرا و با فرضیه تحریف،اصلا هیچ وقت یک برنامه حقیقی و معتبر در دست نداشته و اگر هم بوده با اولین مصرف،از دسترس خارج شده و بعد از ان هم که همه غیر معتبر بوده است).پس می توان گفت قبلا که نداشت وتوانست به این جا برسد،از این به بعد هم نیازی ندارد و خودش باقی راه را ادامه می دهد.در عمل و ظاهرا هم ،در طی این 14 قرن که از ظهور اسلام سپری می شود،کمتر به این برنامه الی الابد،رجوع کرده اند یعنی علمای اسلام نتوانستند دیگران را قانع کنند که برنامه ای را که اسلام اورده الی الابد و مفید است .

الف – در تدوین قران مجید،عنصر انسانی یعنی اشخاص زنده که ایات قران رابی واسطه از لسان حضرت محمد شنیده بودند،بسیار قوی تر است .به هنگام تدوین قران،تعداد زیادی حاضر بودند که شنیده های خود را می خواندند و با توجه به اعتبار قاری و همچنین کثرت یک قرائت توسط قاریان،در نهایت ایه مورد نظر انتخاب و تثبیت می شد.

ب – قران مجید، منحصرآ کلمات منتسب به حضرت محمد و فقط ان قسمتهایی که به نقل از الله امده است می باشد.قران ،حتی شامل سخنان حضرت محمد در غیر حالت وحی،نمی گردد و این در حالی است که کتب دیگر این انحصار را ندارند.

ج – عثمان،پس از انتخاب نسخه نهایی قران،تمامی دیگر نسخ موجود را معدوم نمود.این عمل او ،گرچه اعتراضاتی در پی داشت و او را هدف اتهاماتی قرار داد،اما بی شک خدمت بزرگی به اسلام و مسلمین،در جهت ایجاد وحدت نسبی در کلام گردید.البته مشکل بکلی مرتفع نشد و و گه گاه زمزمه هایی در مورد قرانهای دیگر به گوش می رسید و می رسد.شایان ذکر است که گرچه در تدوین کتاب مقدس نیز چنین روندی انجام گردید اما به دلایل مختلف که مجال ذکر ان در این مقال نیست،کارائی ان در حد تدوین قران نبود.

اما با وجود همه اینها،کتب مقدسه از لحاظ تدوین،شبیه هم هستند و هیچکدام،کتابی که از اسمان بیاید و عینا در اختیارمردم قرار گیرد،نبوده اند.حتی در هیچکدام ،پیامبر مربوطه،در حین تدوین نهایی،حضور نداشته است.از دید یک ناظر خارجی،تمامی انها،کلماتی است که افراد دیگر نقل قول کرده اند و احتمال وجود خطا در انها می رود. این که قران بدون تحریف و کتب دیگر تحریف شده اند،در بهترین حالت خود،فقط یک اعتقاد و بر پایه استدلالات نقلی می باشد و مشکل بتوان برای ان دلیل عقلی و مستندات تاریخی ارائه نمود. از دید یک محقق ،قران یک متن تاریخی و مذهبی بسیار مهم است.اما اهمیت و تقدس مذهبی ان باعث نمی شود تا کیفیت تدوین ان را به مانند دیگر نسخ،مورد تحلیل علمی قرار ندهند و در اثناء همین تحلیلهاست که سوالاتی مطرح می شود.نوشتجات عربی درابتدا بدون نقطه و اعراب بوده که همین منشا اختلاف در قرائت و تفسیر می گردید.کلماتی مانند ; تستکبرون، بشرا،ایاه،فتبینوا،تعزروه،و بسیاری از موارد دیگر براحتی می توانست به صورت; تستکثرون،نشرا،اباه،فتثبتوا،تعززوه،وغیره قرائت شده و حتی معنای مخالفی به ذهن اورد.(1) گرچه به دلیل وجود شرایط تاریخی و تفاوت در نوع و کیفیت منابع مورد استفاده و همچنین،اقتدار اسلامی حاکم در زمان تدوین و برخی عوامل دیگر،احتمال وقوع خطا درحین تدوین قران،به مراتب کمتر از کتب دیگر است،اما هیچکدام، از این نقیصه مبری نیستند زیرا توسط نفس شارع،نگارش و تدوین نهایی نیافته اند.

در واقع استاد مطهری خواسته است تا با یک تیر دو نشان بزند.هم مساله تحریف را موجه کند و هم خاتمیت را معقول بنمایاند اما به هیچ یک موفق نشده است.سایتهای بسیاری برای معرفی و انتشار اثارایشان فعالیت می کنند اما تماما نمایشی و به شکل غم انگیزی،فاقد تحلیل دقیق و انتقادی اثار ایشان می باشند. نظریات و کتابها و سخنرانی های استاد،در زمان خود ایشان مانند ورق زر برده می شد و حتی امروزه نیز،کم نیستند کسانی که استاد را از بزرگ ترین متفکران می دانند اما همانند تمامی متفکران ،عالمان،اندیشمندان،فیلسوفان،فقیهان،متکلمان و بزرگان علم و ادب و اندیشه،حق استاد مطهری وقتی ادا می گردد که اراء او در معرض نقد منصفانه و مودبانه قرار گیرد و من معتقدم که این بزرگترین ارزوی ایشان نیز بوده است.تا انجا که من شنیده ام ،ایشان در جلسات درس و بحث خود،اجازه طرح سوال را به همه می داد و اعتقاد به بحث ازاد داشت و از طرح هیچ سوالی ممانعت نمی کرد پس شایسته است که در فقدان ایشان نیز بر همان رویه عمل کنیم.

---------------------------------------------------------------------------------------

1- به ترتیب درسوره های: اعراف،48/ اعراف،57/توبه،114/نساء،94/فتح،8 و 9/

مناجاتی از حضرت عبدالبهاء

2011-01-04T19:51:00.001+03:30

هُو اللّه

خداوند مهربانا اين جمع در ظل رحمت تو اند و اين نفوس متوجه

به ملکوت تو خدايا بندگانيم کرم عنايت کن فقرائيم از کنز آسمانی

بخش نادانيم به حقايق اشياء دلالت کن ضعيفيم قوّت آسمانی

رسان فانی هستيم به عالم بقا در آر محتاجيم و منتظر تأييد تو اگر عنايتت

رسد قطره دريا شود ذرّه آفتاب گردد اگر از الطافت محروم ماند از

هر چيز بی بهره و نصيب شود پس عنايت کن و مرحمت فرما تا علم وحدت

عالم انسانی بلند نمائيم و نورانيّت آسمانی شرق و غرب را احاطه

کند جميع احزاب متّحد شوند و حيات ابدی جويند و ترويج وحدت

عالم انسانی نمايند و صلح عمومی انتشار دهند توئی کريم توئی معطی

توئی مهربان . ع ع

LEAVING AFTER MANY YEARS OF SERVICE IN THE HOLY LAND

2011-01-04T19:44:00.002+03:30

HAIFA, Israel, 23 April 2008 (BWNS) -- Two members of the Universal House of Justice, the international governing body of the Baha'i Faith, are leaving after many years of service in the Holy Land.

The Universal House of Justice announced in November 2007 that it had given permission to Mr. Hartmut Grossmann and Mr. Glenford E. Mitchell to relinquish their membership, but they will continue serving until the next election of the body, scheduled for next week.

Mr. Mitchell was first elected as a member of the Universal House of Justice in 1982 and after that to successive five-year terms. Mr. Grossmann was elected in 2003. The Seat of the Universal House of Justice is located at the Baha'i World Centre in Haifa.

All nine members of the Universal House of Justice are elected at the International Baha'i Convention, which is held every five years. The 10th such convention is scheduled for 29 April to 2 May in Haifa, with an expected attendance of more than 1,000 delegates.

Mr. Mitchell, 73, was born in Jamaica and has worked in the United States as an assistant editorial director for a publishing company, a magazine editor and a managing editor. He taught English and journalism at Howard University. He served as the secretary of the National Spiritual Assembly of the United States from 1968 until his 1982 election to the Universal House of Justice. He and his wife, Bahia, will be returning to the United States.

Mr. Grossmann, 74, who was born in Germany, was a lecturer and head of the German Department at Joensuu University in Finland. He has served on the National Spiritual Assemblies of the Baha'is of Germany and of Finland and was a member of the Baha'i Continental Board of Counsellors for Europe. In 1988, he was appointed to serve on the Baha'i International Teaching Centre in Haifa. He and his wife, Ursula, will be moving to Finland when they leave Haifa next month.

To view the photos and additional features click here:
http://news.bahai.org

خاطره ای از یک سرباز امریکایی

2011-01-04T19:42:00.003+03:30

هوالابهی

دوست محترم آقای الهام عزیز...

در یکی از سالهای دهۀ 1970 میلادی بود که بنده چون عضو هیات معاونت به عنوان نماینده در کانونشن ملی کشور ال سالوادور شرکت کردم . در پایان جلسۀ دو روزه ؛آقای کین تین فرند - مهاجر خدوم و مؤمن آمریکائی - از من خواست که او را در رساندن یک خانم بومی به خانه اش با اتومبیل ایشان همراهی کنم . با کمال میل قبول کردم .

آقای کین تین فرند توضیح داد که این خانم به خاطر شرکت در کانونشن ، فرزندانش را در خانه اش به سر پرستی فرزند بزرگترش تنها گذاشته است و چون حالا دیگر شب فرامی رسد و شاید وسیله نقلیه پیدا نشود جادارد که او را ببریم به ده و به خانه اش برسانیم و بهتر است که با ما همراهی کنی .

باری سفر تقریباً طولانی شد . تا به ده محل سکونت آن خانم رسیدیم . و ملاحظه کردیم که فرزندان خرد سال او در بیرون کلبه در تاریکی شب در انتظار مادرشان بودند . در موقع برگشت آقای کین تین فرند اظهار داشت که چون راه ، طولانی است بهتر است برایت قدری از یک فصل زندگی ام تعریف کنم . من گفتم با کمال میل گوش می کنم .

و ایشان چنین نقل کردند :

" من در یک خانواده ارتشی امریکائی که پدرم یک افسر باز نشسته با مدال ها و افتخارات زیادی بود پرورش یافتم . و چون به سن بلوغ رسیدم امر الهی را قبول کردم . پس از پایان تحصیلاتم می بایست به خد مت سربازی بروم. خودرا معرفی کردم و به خاطر دیانتم قسمت پرستاری را بر گزیدم . وقتی پدرم از این انتخاب من با خبر شد بسیار ناراحت وخشمگین گردید . آن را ننگ و توهینی به خود وخانواده اش دانست . با اینکه من برایش شرح دادم که به خاطر دیانتم نمی توانم در جنگ و کشتار احتمالی شرکت کنم .مگر به عنوان پرستار ؛ قبول نکرد و مرا از خانه بیرون کرد .

در دومین سال خدمت پرستاریم در ارتش امریکا یک روز فرمانده قسمت ما مرا خبر داد که خودم را برای انجام وظیفه ام در یک ماموریت و محل دیگری آماده کنم . روز بعد جیپ ارتشی به سراغ من آمد و مرا به فرود گاه ارتش برده و به اتفاق فرماندۀ دیگری به سوی محل نامعلومی از نظر من پرواز کردیم . در بین راه صحبت از همه چیز و همه جا شد مگر در مورد مأموریت من . افسری که همراهم بود می گفت مقصد تو تا آخرین لحظه ، سرّی است .

به فرود گاه که رسیدیم ماشین ارتشی با یک افسر دیگری منتطر من بودند . مارا به ساختمان بزرگی برد که یک بیمارستان مجهز ارتشی بود . به همراه افسر راهنمایم با آسانسور یادم نیست که در چه طبقه ای وارد شدیم . راهنمای من پشت در اطاقی که دو سرباز مخصوص جلو آن ایستاده بودند توقف کرده و به من چنین گغت : "تورا به خاطر سابقۀ خدمت صمیمانه و لیاقت ستودنی و ارزش اخلاقی که از خود نشان داده ای جهت پرستاری رئیس جمهور آمریکا - پرزیدنت آیزنهاور - از بین صدها پرستار سرباز برگزیده ایم . بدنم لرزید و عرق از سر و صورتم راه افتاد . زبانم بند آمد . با خود گفتم من یک سرباز حقیر ، کجا و پرزیدنت آمریکا کجا ؟چه افتخاری ! که صدها آمریکائی آرزوی یک لحطۀ آن را دارند . در قلبم از جمال مبارک تشکر و طلب توفیق کردم .

وقتی افسر راهنمایم دید که من از حالت شوک بیرون آمده ام در را باز کرد و وارد شدیم و مرا به جناب رئیس جمهور معرفی کرد . مدتی گذ شت و من در کمال درستی خدمات پرستاریم را انجام می دادم .

اوقاتی که با رئیس جمهور تنها بودیم و یا در شب ها ایشان از من می خواستند که برایشان روزنامه و یا کتابی بخوانم تا به خواب روند . بعداً من کتاب مناجات و اثر امری دیگری را برای خودم می خواندم ؛ بیخبر از اینکه گاهی رئیس جمهور بیدار می شود و مرا در حال مطالعه می بیند . یک دفعه از من پرسید که چه می خوانی ؟

عرض کردم : کتابی از دیانت خودم .

پرسید : دیانت تو چیست ؟

گفتم : من بهائی هستم .

از من خواست که در این مورد برایش توضیح دهم . بنده هم به طور اجمالی از دیانت بهائی هر شب بنا به امر ایشان چند دقیقه ای در بارۀ تعالیم و برخی از سؤالات ایشان توضیحاتی می دادم .

روز مرخصی رئیس جمهور فرا رسید ولی شب قبلش از من پرسید که از کجای امریکا هستم و از چه خانواده ای ؟ وقتی فهمید پدرم کیست به من گفت : من پدرت را می شناسم ، با هم در ارتش خدمت می کردیم . سلام مرا به او برسان .

عرض کردم : بچشم . بعد ، از زحمات و خدمت من تشکر کرد و از من خواست که اگر خواهشی دارم ، هرچه باشد ، عرض کنم تا او دستور انجام آن را بدهد . بنده عرض کردم : قربان ، من وظیفه خودم را انجام داده ام و هیچ در خواستی ندارم . ایشان خیلی جدی دو باره ، سؤال خویش را تکرار نمود .

من ناچار شدم به دستور رئیس جمهور عمل کنم لذا با کمال ادب و فروتنی ولحنی مصمم ، عرض کردم : جناب رئیس جمهور ، من برای خودم چیزی طلب نمی کنم ؛ ولی خواهشی که دارم برای خواهران و برادرانم می باشد . رئیس جمهور پرسید : چه خواهشی ؟ مگر پدرت به انها محبت نمی کند؟

عرض کردم : قربان ، منظورم خواهران و برادران بهائی من در ایران است .

پرسید : چرا برای آنها ؟

من با عرض معذرت به طور خلاصه وضعیت بهائیان ایران در زمان فلسفی(آخوند شورش انگیز و فتنه گر )را برای رئیس جمهور نقل کردم و از ایشان تقاضاکردم لطف کنند و هر جور صلاح می دانند دستوری فرمایند تا این آشوب بر طرف شود (در آن زمان روابط ایران و آمریکا خوب بود). رئیس جمهور ، سری تکان داد ه و از من جدا شد . من به پادگان محل خدمتم بر گشتم و فوراً جریان را به محفل ملی آمریکا گزارش دادم .

چندی گذشت از طرف محفل ملی امریکا به من خبر دادند که اطلاع دارند که وظعیت احبا در ایران بهبودی پیدا کرده است . دوران خدمت من به پایان رسید و با قطار عازم شهرم شدم و چون پدرم مرا از خانه بیرون کرده بود در این فکر بودم که تا پیدا کردن محل سکونتی کجا بروم . وقتی از قطار پیاده شدم جمعیت زیادی از پدر و مادر و آشنایان را دیدم که با دسته های گل به استقبال من آمده بودند . پدرم مرا در آغوش گرفت و گفت : پسرم ، من به تو افتخار می کنم و از من معذرت خواست و گفت : اشتباه فکر می کردم . در ارتش بودن فقط در جنگ و آدمکشی نیست . بیا و ببین نامه های تشکر رئیس جمهور و ستاد بزرگ ارتش امریکا را که به خاطر خدمات صمیمانۀ تو در پرستاری رئیس جمهور برایت فرستاده اند . "

الهام ، دوست عزیز ؛ امیدوارم این خاطره را اگر صلاح دانستی برای سایر دوستان ارسال کنی تا بدانیم که گاهی و شاید همیشه افرادی از یک نقطه جهان جهت یاوری احبای ستمدیدۀ ایران بدون سروصدا اقدامات مهمی انجام می دهند

شاد و مؤیّد باشی.

پرویز

شبکهء اسلامی حقوق بهائی

2011-01-04T19:36:00.002+03:30

www.bahairights.org

دوستان عزیز

میدیست یوت (جوانان خاورمیانه)، که سازمانی مستقل در کنار شبکهء اسلامی حقوق بهائیان است، اخیراً تلویزیون دهکدهء جهانی را در نشانی www.globalvillagetv.org دایر کرده است. این تلویزیون تریبونی پویا و آموزشی است که مشترکاً توسّط بهائیان و مسلمانان دایر شده که شانه به شانهء یکدیگر برای ایجاد و ترویج جامعهء بین‌الأدیان فعّالیت می‎کنند
.

در چندماههء گذشته، ما با جدّیت تمام در مورد این ابتکار کار می‎کردیم و این امید را در دل پروردیم که ابتکار مزبور در جهت ارتقاء و پیشرفت جدّی بین‌الأدیان مؤثّر باشد. ما متوجّه شدیم که در بسیاری از میزگردها و جلسات بحث که در فرایند بین‌الادیان صورت می‌گیرد، امر بهائی، امر یزیدی و بسیاری از سایر ادیان و مذاهب حذف شده‌اند. هدف این جامعه تغییر رَوَند مزبور است
.

شبکهء اسلامی ما برای حقوق بهائیان (bahairights.org) همچنین اخیراً سند 1983 اذیت و آزار بهائیان در ایران را به عربی ترجمه کردیم تا تعداد بیشتری از مردم در منطقه آگاه شوند که بسیاری از بهائیان به چه وضعیتی مبتلا هستند. ما به زودی آن را در سایت اینترنتی خود درج خواهیم کرد
.

لطفاً این اعلامیه دربارهء تلویزیون دهکدهء جهانی را انتشار دهید. رشد و کامیابی این طرح به حمایت و مشارکت شما بستگی دارد.

www.globalvillagetv.org

" او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست"

2011-01-04T19:16:00.002+03:30

در انجیل آمده است:

این آیه برخی از خانمهای کلاس انجیل خوانی را دچار سردرگمی کرد. آنها نمی‌دانستند که این عبارت در مورد ویژگی و ماهیت خداوند چه مفهومی می‌تواند داشته باشد. از این رو یکی از خانمها پیشنهاد داد فرایند تصفیه و پالایش نقره را بررسی کند و نتیجه را در جلسه بعدی انجیل خوانی به اطلاع سایرین برساند.

همان هفته با یک نقره‌کار تماس گرفت و قرار شد او را درمحل کارش ملاقات کند تا نحوه کار او را از نزدیک ببیند. او در مورد علت علاقه خود، گذشته از کنجکاوی در زمینه پالایش نقره چیزی نگفت.

وقتی طرز کار نقره کار را تماشا می‌کرد، دید که او قطعه‌ای نقره را روی آنش گرفت و گذاشت کاملاً داغ شود. او توضیح داد که برای پالایش نقره لازم است آن را در وسط شعله، جایی که داغتر از همه جاست نگه داشت تا همه ناخالصی‌های آن سوخته و از بین برود.

زن اندیشید ما نیز در چنین نقطه داغی نگه داشته می‌شویم. بعد دوباره به این آیه که می‌گفت: «او در جایگاه پالاینده و خالص کننده نقره خواهد نشست» فکر کرد. از نقره‌کار پرسید آیا واقعاً در تمام مدتی که نقره در حال خلوص یافتن است، او باید آنجا جلوی آتش بنشیند؟

مرد جواب داد بله، نه تنها باید آنجا بنشیند و قطعه نقره را نگهدارد بلکه باید چشمانش را نیز تمام مدت به آن بدوزد. اگر در تمام آن مدت، لحظه‌ای نقره را رها کند، خراب خواهد شد.

زن لحظه‌ای سکوت کرد. بعد پرسید: «از کجا می‌فهمی نقره کاملاً خالص شده است؟»

مرد خندید و گفت: «خوب، خیلی راحت است :

هر وقت تصویر خودم را در آن ببینم.

رفتار با بهائیان: آزمون حقوق بشر در ایران

2008-06-06T20:04:00.000+04:30

مهدی خلجی

حکومت ایران شش تن از مدیران برجستهء بهائی را دستگیر و آنها را به "تهدید امنیت ملّی" متّهم کرد. زمان‌بندی اقدام به بازداشت، بعضی را به حدس و گمان سوق داد که حکومت ایران سعی دارد این مدیران را به انفجار ماه آوریل در مرکزی مذهبی در شیراز که منجر به کشته شدن 14 نفر شد ارتباط دهد. با توجّه به این که زعمای مذهبی ایران بر این باورند که وجود اقلّیت‌های دینی سبب تضعیف بنیادگرایی رسمی شیعه می‌گردد، این جدید‌ترین اقدام به بازداشت نشان سیاه دیگری به سابقهء دیرین و طولانی نکبت‌بار ایران در حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های دینی می‌افزاید.بهائیان: تهدیدی برای بنیادگرایی شیعهآئین بهائی، بر خلاف آئین‌های زردشتی، کلیمی و مسیحی، بعد از اسلام ظهور کرد و مدّعی است که شیعه از دور خارج شده و این آئین جای آن را گرفته است. محور اعتقادی شیعه باور داشتن به امام دوازدهم، خَلَف علی است که باید در آخرالزّمان دیگربار ظاهر شود. دیانت بهائی از علی‌محمّد شیرازی (50-1819) نشأت گرفته است. او مدّعی شد که باب امام غائب است و بعداً اعلام کرد که خود امام است. او با این ادّعا که این شخصیت مهمّ دینی است، نه تنها زعمای مذهبی را زیر سؤال برد بلکه تعابیر و تفاسیر رسمی متون مقدّسه را نیز در معرض تردید قرار داد. اگرچه امر بهائی صریحاً از پیروانش می‌خواهد که در فعّالیت‌های سیاسی شرکت نکنند، امّا رهبران ایران در آن زمان (سلاطین قاجار) ادّعاهای شیرازی را به منزلهء مورد تردید قرار دادن مشروعیت دولت تلقّی کردند زیرا سلطان رئیس کشور شیعه بود. بعدها، سلسلهء پهلوی در مقابل فشار روحانیون که بهائی‎ستیزی را سیاست رسمی مملکت قرار دهد، مقاومت کرد.امّا، بعد از انقلاب ایران در سال 1979 سیاست مزبور تنفیذ گردید زیرا روحانیون امر بهائی را به منزلهء انکار مشروعیت خود می‌دیدند. در قانون اساسی جمهوری اسلامی، دولت آئین بهائی را به عنوان دین به رسمیت نمی‌شناسد و اعضاء آن را از انعقاد علنی مراسم و اجرای شعائر منع می‌کند. در زمان انقلاب، دهها بهائی بدون محاکمه اعدام و بسیاری دستگیر شدند. بهائیان اجازهء تحصیل در دانشگاه‌ها یا کار در دوایر دولتی را ندارند. حتّی در بخش خصوصی، بسیاری از محدودیت‌های رسمی و غیررسمی وجود دارد که زندگی را برای بهائیان دشوار ساخته است.رئیس‌جمهور آخرالزّمانی بهائیان را تحت فشار قرار می‌دهددر دوران ریاست جمهوری محمّد خاتمی، از 1997 تا 2005، بهائیان عموماً تحمّل شدند، زیرا معدودی از آنها اجازه یافتند به جای برنامه‌های آموزشی سرّی بهائی در دانشگاه‌های به رسمیت شناخته شده به تحصیل بپردازند. امّا از زمان جلوس محمود احمدی‌نژاد بر کرسی ریاست جمهوری در سال 2005، حکومت فشار خود را بر این گروه افزایش داده، بهائیان را از دانشگاه‌اخراج و از بعضی مناصب معزول کرده است. در مارس 2006 گزارشگر ویژهء سازمان ملل متّحد در آزادی دین یا عقیده در خصوص نامهء اکتبر 2005 که بعضی از نهادهای حکومتی را مأمور شناسایی بهائیان ایرانی و جمع‌آوری اطّلاعات در مورد آنها می‌کرد، ابراز نگرانی نمود.حکومت احمدی‌نژاد استدلال می‌کند که طبق قانون اساسی، آیین بهائی به رسمیت شناخته نشده و بنابراین در ایران تحت حمایت (اهل ذمّه) نیست. موضع سخت‌تر رئیس جمهور نسبت به بهائیان به احتمال قوی ناشی از دیدگاه‌های آخرالزّمانی و تمسّک خاصّ او به ایدهء امام غایب نیز هست. احمدی‌نژاد که بر این باور است که دولت او تحت نظارت و هدایت امام غایب است؛ نمی‌تواند دینی را تحمّل کند که وجود امام را انکار می‌کند؛ در عین حال بهائیان وارد امور سیاسیه نمی‌شوند. روز 23 مه، سیّد احمد علم‌الهدی، امام جمعه در مشهد و حامی احمدی‌نژاد اظهار داشت که "بهائیت نه دین است نه فکر یا عقیده. چگونه می‌توانیم قبول کنیم که این سربازان اسرائیلی ]یعنی بهائیان که مرکز جهانی آنها در حیفا واقع در اسرائیل است[ که دستشان به خون میلیون انسان آلوده است، در کشور ما آزاد باشند و هر نوع جنایتی را مرتکب شوند."سایر گروه‌های مواجه با تبعیض و خشونتسایر اقلّیت‌های مذهبی، مانند صوفی‎ها و دراویش (مرتاضانی که به علّت شدّت فقر و ریاضت اینگونه معروفند)، نیز تحت نظام جمهوری اسلامی آزار دیده‌اند. تصوّف، که هم از نوع شیعه وجود دارد و هم سنّی، دارای تفسیری مبهم و اسرارآمیز از اسلام است. اهل تصوّف معمولاً با اسلام نهادینه شده مخالفند و به این ترتیب غالباً مورد اذیت و آزار روحانیون ایرانی قرار می‌گیرند. صوفیان و دراویش، مانند بهائیان، از فعّالیت‎های سیاسی پرهیز می‌کنند و این دیدگاهی است که از قلب آئین مذهبی آنها نشأت می‌گیرد. امّا حکومت ایران این دو اقلّیت را، نه به علّت فعّالیت‌های سیاسی بلکه به علّت نفس وجود آنها، تهدیدی به حساب می‌آورد.جمهوری اسلامی هرگز اذعان نکرده که صوفی‎ستیزی سیاست رسمی این رژیم است. امّا، در وزارت اطّلاعات، دایرهء ویژه‌ای وجود دارد که دربارهء اعضاء این فرقه به جمع‌آوری اطّلاعات مشغول است. از زمانی که احمدی‌نژاد زمام قدرت را در دست گرفت، حکومت فشار را بر هر دو گروه تشدید کرده است. در نوامبر 2007، نیروی انتظامی ایران مرکز مذهبی صوفیه در استان لرستان را منهدم ساخت و دهها تن از دراویش را دستگیر کرد؛ در فوریه 2006، پلیس مرکز دراویش در قم را تخریب نمود. در طیّ این عملیات، که به مجروح شدن صدها تن انجامید، پلیس بیش از هزار درویش را دستگیر و رهبر آنها را از شهر تبعید کرد.به طور کلّی، کلّیه اقلّیت‎های دینی غیرشیعه و شیعیانی که جزء جریان اصلی محسوب نمی‌شوند، به درجات متفاوت از تبعیضات رسمی و غیر رسمی در تحصیل، اشتغال و مسکن در رنج و عذابند. این مطلب حتّی در مورد جریان اصلی اهل تسنّن نیز مصداق دارد. اگرچه صدها هزار سنّی در طهران زندگی می‌کنند، حکومت پیوسته نقشه‌های آنها برای ساخت مسجدی در این شهر نقش بر آب ساخته است. حکومت تا آنجا پیش رفت که مجامع نماز سنّی‌ها که در پارکهای عمومی برگزار شده بود بر هم زد، و حتّی سنّی‌هایی را که برای نماز به اراضی سفارت پاکستان رفتند مورد اذیت و آزار قرار داد.اقدام خطرناک در اِعمال فشار بر اقلّیت‌های دینیروز بیستم مه، غلامحسین الهام، سخنگوی دولت ایران، اظهار داشت که بازداشت اخیر شش مدیر جامعهء بهائی به دلایل امنیتی بوده و نه اعتقادات دینی. او گفت که آنها با "بیگانگان بخصوص صهیونیست‌ها" در ارتباط بوده و "علیه مصالح مملکت" فعّالیت داشته‌اند. اگرچه حکومت مستقیماً اتّهامی وارد نساخت، امّا ناظران گفتند که که دستگیری اخیر بخشی از تلاش حکومت برای مرتبط ساختن مدیران جامعهء بهائی با انفجار 13 آوریل در شیراز است که به کشته شدن چهارده نفر و مجروح شدن تقریباً دویست نفر منجر شد. مقامات رسمی، بعد از آن که اوایل مه وجود بمب در انفجار مزبور را انکار کردند، تغییر موضع داده اظهار داشتند که حمله تروریستی توسّط "سلطنت‌طلبان" که با امریکا و انگلیس ارتباط داشته‌اند صورت گرفته است. چند روز بعد، مأمورین وزارت اطّلاعات مدیران جامعهء بهائی را دستگیر کرد.استنتاجاستفادهء جمهوری اسلامی از دستاویز نگرانی نسبت به امنیت ملّی صرفاً جدید‌ترین شکل حرکت‌های ایذایی علیه اقلّیت‌های مذهبی است. شاید رهبران ایران معتقد باشند که این دستاویز به آنها امکان خواهد داد فشار سازمان‌های حقوق بشر بین‌المللی را از نقض آزادی دین منحرف سازد. معهذا، نگرش حکومت ایران نسبت به اقلّیت‌های دینی، اعم از فرقه‌های مذهبی کوچک امّا به رسمیت شناخته شده (صوفیان و دراویش) یا آن که به رسمیت شناخته نشده (آئین بهائی)، باید به عنوان معیاری در ارزیابی حقوق بشر و آزادی دین در ایران مشاهده شود.مهدی خلجی عضو مهمان در انستیتو واشنگتون است که نقطهء تمرکزش نقش سیاست در حمایت از دیدگاه روحانیون شیعه در ایران و عراق است.

http://www.washingtoninstitute.org/templateC05.php?CID=2895

درباره طبقات كرمل

2006-02-10T05:18:00.000+03:30

BACKGROUND MATERIAL
Opening the Terraces on Mount Carmel
Terraces of the Shrine of the Báb
The Music: Original Compositions
The Music: Composers and Performers
Architects of Transformation
The Bahá'í Faith
A Brief History of Mount Carmel
Why a Garden?

كتابخانه هاي اينترنتي فارسي

2006-02-09T18:59:00.000+03:30

کتابخانه ها
وبلاگ کتاب های فارسی
كتابخانه کارگر
كتابخانه جديد گلشن
كتابخانه پستي گلشن
كتابخانه اتحاديه ايرانيان سوسياليست آمريكاي شمالي
كتابخانه رضا قاسمي
كتابخانه داتيس
كتابخانه مجازي داستانهاي فارسي
كتابخانه ماركسيستها
كتابخانه پارس تك
كتابخانه آشيان
كتابخانه باني تك
كتابخانه سهراب
كتابخانه خوابگرد
كتابخانه امير حسين خنجي
كتابخانه اهل تسنن
كتابخانه ايران ساره
كتابخانه علوم رايانه
كتابخانه آواي آزاد
كتابخانه نيلوفرانه
Hermes Library
كتابخانه ديجيتال افغانستان
كتابخانه دل آباد(افغانستان)دري
كتابخانهBEST FOR U
كتابخانه كانون ايراني ها در آلمان
كتابخانه بهاييان
كتابخانه پرچم من
كتابخانه آريايي-افغانستان
كتابخانه نشر كارگري سوسياليستي
كتابخانه دوستانه-كودكان
كتابخانه ديجيتال IR-BUY
كتابخانه آدم وحوا
كتابخانه مجيد زهري
جستجودر كتابهاي فارسي
فهرست بندي كتابهاي فارسي
كتابخانه الكترونيكpol
كتابخانه چهارمحال وبختياري
كتابخانه شاهمامه
كتابخانه نهضت ملي ايران
كتابخانه كاوه آهنگر
كتابخانه تبرستان
گروه كتابهاي ايراني
كتابخانه محتشمي
بانك كتابهاي فارسي در اينترنت
كتابخانه معارف
كتابخانه الشيعه
كتابخانه جنبش بابيه
كتابخانه بين المللي كودكان
كتابخانه پارسا
كتابخانه ارشك
كتابخانه بدفرم
كتابخانه خوشه
كتابخانه كارگر
كتابخانه ديجيتال ايران باستان
كتابخانه ماني ها
كتابخانه دنياي كامپيوتر
كتابخانه باشگاه
كتابخانه كردي
كتابخانه برديا
كتابخانه كتابنماي جهاني
كتابخانه بهرام مشيري
كتابخانه حقيقت-اهل تسنن
كتابخانه ميكس ايران
كتابخانه آموزشي استاد
كتابخانه ستاد مبارزه با مواد مخدر
كتابخانه صوتي گويا
كتابخانه پندار
كتابخانه كتابسرا
كتابخانه آفتاب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

كتابخانه هاي اينترنتي

2006-02-09T18:10:00.000+03:30

بازگشايي توبه‌نامه مؤسس بهائيت در مجلس

2006-01-13T12:28:00.000+03:30

سايت خبري تحليلي بازتاب

www.baztab.com

۲۶ آذر ۱۳۸۴ - بعد از ظهر ۱۷:۵۸

تعداد بازديد : 12529

كد خبر : ۳۲۰۹۷

رازهاي صندوق قرمز اسناد مجلس پس از 24 سال در حضور نسخه‌شناسان و پژوهشگران بازگو مي‌شود.

به گزارش ميراث خبر، اين صندوق كه در داخل گاوصندوق بزرگي داخل مجلس نگهداري مي‌شود محل نگهداري چندين سند تاريخي از جمله توبه‌نامه سيدعلي محمد باب و وصيت نامه دكتر مظفر بقايي است. گشودن اين صندوق بايد طبق آيين‌نامه داخلي مجلس انجام شود. بر طبق آيين نامه داخلي مجلس شوراي اسلامي اين صندوق بايد با موافقت رئيس مجلس و در حضور دو كارپرداز مجلس، رئيس حسابداري و رئيس روابط عمومي مجلس باز شود. اين صندوق چند هفته پيش با اجازه رئيس مجلس شوراي اسلامي بعد از 24 سال باز شد.

مجيد تسلي بخش مدير كل دفتر هيأت ‌رئيسه مجلس شوراي با اشاره به مراسم بازگشايي اين صندوق به ميراث خبر گفت: «داخل اين صندوق تعدادي سند وجود داشت اما به دليل اين كه اين صندوق در حضور افراد متخصص گشوده نشد نمي‌توان درباره اسناد آن، نظر داد. به همين خاطر به آقاي حداد عادل پيشنهاد داده شد، كه اين صندوق بار ديگر و اين بار با حضور متخصصان سند شناس و پژوهشگران باز و اسناد داخل آن جهت تاييد بررسي مي‌شود».

تسلي بخش از موافقت رئيس مجلس با اين پيشنهاد خبر داد: «قرار شد پس از بازگشت ايشان از سفر به روسيه از برخي اساتيد دعوت شود تا به همراه هياتي كه طبق قانون بايد در هنگام بازگشايي صندوق در اين جلسه حضور داشته باشند از اسناد ديدن كنند».

پيش از اين در اين صندوق يك‌بار در سال 56 و بار ديگر در سال 1360 با حضور عبدالحسين حائري رئيس اسبق كتابخانه مجلس و كارشناس نسخ خطي باز شده است. مسئولان كتابخانه مجلس به رئيس مجلس پيشنهاد داده‌اند، اين بار نيز با حضور حائري اسناد بازبيني شود و حداد عادل نيز با اين پيشنهاد به طور شفاهي موافقت كرده است.

كد خبر : ۳۲۰۹۷